อู๋ไป๋มองใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าของไป๋ซืออี้ แล้วกล่าวด้วยความอึดอัด
"พี่ไป๋ พวกคุณมากันตั้งหลายคน วันนี้คงหนีไม่พ้นกรรมแน่นอน"
"แต่อย่างน้อยก็ให้ผมตายแบบรู้เรื่องสิ บอกผมหน่อยได้ไหมว่านี่ที่ไหน"
ไป๋ซืออี้จ้องมองอู๋ไป๋ด้วยความเกลียดชัง
เขาเคยถือตัวเองสูงเสียจนไม่มีใครเทียบ พอรู้ว่าเสินล่อคืออู๋ไป๋ตอนนั้น เขาแทบกระโจนโกรธจนตับแตก
แน่นอน ตอนนั้นเขาก็เข้าใจแล้วว่าตลอดมาพวกเขาถูกอู๋ไป๋ล้อเล่นเหมือนตัวตลก
พวกเขามายังแดนเซียนเพื่อสังหารอู๋ไป๋ แต่ผลกลับเสียทั้งทหารทั้งนายพล ท้ายที่สุดยังหลงเข้าคิดว่าอู๋ไป๋คือผู้กอบกู้ แล้วรีบกอดต้นขาไว้แน่น
ไป๋ซืออี้ตอนนั้นตกใจกับโกรธพร้อมกัน อายจนแทบอยากตาย
แน่นอน ก่อนตายเขาจะต้องบดขยี้อู๋ไป๋ให้เป็นเถ้าธุลีให้ได้
ไป๋ซืออี้ยิ้มเยาะเย้ย "อู๋ไป๋ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ภาคเทพ"
อู๋ไป๋ เสี่ยวชิง และซีเหมินอวิ๋นอี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ตกใจยับ
"ที่นี่คือภาคเทพงั้นเหรอ"
ไป๋ซืออี้ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดแต่ก็แฝงความภาคภูมิ "อะไรล่ะ ตกใจมากเหรอ"
อู๋ไป๋พยักหน้า "ก็ตกใจจริงอยู่ ผมมาภาคเทพได้ยังไง แล้วพวกคุณกลับมาได้ยังไง"
"แน่นอน บรรพชนแห่งภาคเทพของเราจับพวกคุณมาที่นี่ไง"
จริง ๆ ไป๋ซืออี้เองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกลับภาคเทพมาได้ยังไง
ตั้งแต่รู้ว่าเสินล่อคืออู๋ไป๋ พวกเขาก็ออกตามหาอู๋ไป๋อย่างคลั่ง
วันนั้นระหว่างทางพักผ่อนเล็กน้อย ผลคือหลับมั่วไป พอตื่นขึ้นก็มาอยู่ที่ภาคเทพแล้ว
ไป๋ซืออี้กับพวกคิดตามตรงไปตรงมาว่า พวกเขาถูกจอมเทพนำพากลับภาคเทพ