เสวียนอิ่นยอมแพ้อย่างเป็นทางการ
หนึ่งคือทนไม่ไหวที่เห็นอู๋ไป๋แสดงละคร ขยะแขยงชะมัด
สองคือเพื่อส่งโองการฮ่องเต้ถึงมืออู๋ไป๋ให้ได้โดยราบรื่น
พูดถึงข้อสอง เสวียนอิ่นอัดอั้นจนแทบตาย
"จำท่าประสานม่านคุกสวรรค์และแดนดินให้ดี ฉันจะแสดงแค่ครั้งเดียว จำไม่ได้อย่าโทษฉัน"
เสวียนอิ่นเดินไปกลางลานแล้วพูด
อู๋ไป๋แน่นอนว่าจำไม่ได้ ไม่มีพรสวรรค์จำได้ในพริบตา ถ้าเสิ่นเทียนจวินอยู่คงดี
"เสี่ยวฉิง ฉันจำครึ่งแรก นายจำครึ่งหลัง"
อู๋ไป๋บอก
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม "แล้วฉันล่ะ?"
"นายไม่พูดอะไรก็พอ"
"วืด วืด วืด!"
เสวียนอิ่นเริ่มประสานม่าน
อู๋ไป๋ตาโตมองไม่วางตา
เสวียนอิ่นไม่ได้โกง ไม่ได้เร่งความเร็วให้จับไม่ทัน ความเร็วของเขาไม่เร็วเลย
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าอู๋ไป๋จะจำได้
การประสานมุทรายุ่งยากซับซ้อน ยิ่งเป็นพลังวิเศษระดับสูงแบบนี้ยิ่งซับซ้อน ไม่ฝึกซ้อมเป็นพันๆ หมื่นๆ ครั้งก็แทบไม่เข้าใจแก่นแท้ภายใน ที่จะเรียนรู้ให้ได้ยิ่งเป็นไปไม่ได้
แค่หนึ่งสองวินาที เสวียนอิ่นก็หยุดแล้ว
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น จำไม่ได้สักนิด
เขามองไปทางเสี่ยวฉิง "ไม่เป็นไร ฉันจะหาวิธีให้เขาประสานใหม่อีกรอบ"
"ไม่ต้อง"
"อืม?"
"ฉันจำได้แล้ว"
"จริงปะ?"
เสี่ยวฉิงมองอู๋ไป๋แล้วพูดเรียบๆ "นายลืมไปหรือว่าฉันไม่เคยบอกว่าฉันจำได้ในพริบตา?"
อู๋ไป๋ส่ายหัวงงๆ
"โอ๊ย งั้นตอนนี้รู้ก็ไม่สายเกินไป"
อู๋ไป๋อึ้งกึก ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวฉิงจะมีสกิลแอบแฝงแบบนี้
เสวียนอิ่นเดินมา "ฉันจะถ่ายทอดจิตวิชาหมุนเวียนให้ตอนนี้"
อู๋ไป๋พยักหน้า
เสวียนอิ่นเอานิ้วเดียวแตะที่กลางคิ้วอู๋ไป๋ สัญลักษณ์ลึกลับยากแก่การเข้าใจทั้งชุดไหลผ่านเข้ามา
การยื่นกลางคิ้วให้คนอื่นเป็นเรื่องอันตรายมาก
ถ้าเสวียนอิ่นอยากฆ่าเขา แค่ปล่อยพลังลมปราณจากปลายนิ้วก็ทะลุผ่านกลางคิ้วเข้าไปได้
แต่อู๋ไป๋มั่นใจว่าเสวียนอิ่นไม่กล้าฆ่าตัวเอง
ตอนนี้เขาเทียบเท่าขุนนางผู้แทนพระองค์ของฮ่องเต้ ถ้าเสวียนอิ่นไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเท่านั้น ถึงจะกล้าลงมือกับเขา
เสวียนอิ่นถอนมือกลับ เอาโองการฮ่องเต้ยัดใส่อ้อมแขนอู๋ไป๋แบบหยาบๆ จากนั้นเสียงโครมดังขึ้น กล่องใหญ่หลายใบตกลงมาบนพื้น
"ไปพระที่นั่งเทียนจวิน เฝ้าฮ่องเต้"