อู๋ไป๋มุมปากกระตุก เหลียงหย่วนเจ้าโง่นี่ ทำท่าเหมือนกำลังเลือกนางในเลย
หลินฉิงตาเป็นประกาย น้ำลายไหลยืด
ในที่สุดอู๋ไป๋ก็เข้าใจ ว่าทำไมงานเปิดตอนค่ำ แต่ไอ้นี่ถึงวิ่งมาแต่เช้าตรู่
“หมายเลขเก้า”
เหลียงหย่วนไม่คิดเลยว่าคนที่เข้ามาคืออู๋ไป๋กับหลินฉิง คิดว่าเป็นลูกน้องคนไหน
เขาไม่ได้สนใจเลย สายตาละเลงไปทั่วรูปร่างโค้งเว้าของสาว ๆ หลายสิบคน
“หมายเลขเก้า”
เด็กสาวรูปร่างสูงโปร่ง อกอวบสะโพกงอนเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มมีเสน่ห์ เอ่ยว่า “ท่านเหลียง”
ทั้งรูปร่างหน้าตาของเธอ จัดว่าโดดเด่นที่สุดในกลุ่มสาว ๆ พวกนี้
เหลียงหย่วนยื่นมือออกไปวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ
สาวใช้สมองดี หมุนตัวตามการเคลื่อนไหวของเหลียงหย่วนตรงจุดนั้น โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งให้เหลียงหย่วนดู
เหลียงหย่วนโบกมือไล่ควันตรงหน้าออกไป จะได้เห็นชัดขึ้น
จากนั้น เขาพยักหน้า ตบเบาะข้าง ๆ หัวเราะร่าพูดว่า “ดีมาก มานั่งตรงนี้”
สาวน้อยดีใจสุด ๆ เธอรู้ว่าเหลียงหย่วนเป็นเจ้านายใหญ่ ถ้าได้ดูแลเจ้านายใหญ่ นอกจากไม่ต้องดูแลแขกคนอื่นแล้ว ยังได้ประโยชน์อีกมากมาย
สาวน้อยกำลังจะเดินมานั่งลง แต่กลับเห็นหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งที่หล่อจนละสายตาไม่ได้ โบกมือ
แล้วผู้ชายที่หล่อแบบไร้เทียมทานคนนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ เหลียงหย่วน
เหลียงหย่วนยื่นมือออกไปจะกอดโดยอัตโนมัติ พลางพูดส่ง ๆ ว่า “ชื่ออะไรนะ...หา...”