"ขอบพระคุณผู้มีพระคุณ ขอบพระคุณผู้มีพระคุณ......"
หญิงสาวที่ได้รับการช่วยเหลือคุกเข่าลงต่อหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้ ร่างสั่นสะท้านรุนแรง แล้วกราบแทบไม่หยุด
ซีเหมินอวิ๋นอี้รีบเดินเข้าไปประคองเธอให้ลุกขึ้น
อู๋ไป๋กวาดสายตามองหญิงสาวที่ถูกช่วยไว้ เธอสวมชุดผ้าหยาบ หน้าตาธรรมดา จะว่าไปก็ถือว่าค่อนข้าง...ไม่สวย ไม่มีร่องรอยพลังใดๆ ในร่าง ชัดเจนว่าเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง
ส่วนเสี่ยวชิงก็มองไปที่ชายหนุ่มสี่คนที่ถูกซีเหมินอวิ๋นอี้ฆ่าตาย "จากชุดแต่งกายดูเป็นศิษย์ของสำนักยาเทวะ แต่ทำไมพวกมันถึงออกตามล่าหญิงสาวธรรมดากันล่ะ?"
อู๋ไป๋มองไปที่หญิงสาวแล้วถาม "พวกมันทำไมถึงตามล่าพวกเธอ?"
หญิงสาวตกใจจนหน้าซีดเผือด สั่นเหมือนตะกร้อรังแต้ม
ซีเหมินอวิ๋นอี้ปลอบว่า "อย่ากลัวสิ เธอปลอดภัยแล้ว!"
นานผ่านไป หญิงสาวถึงได้สงบลงบ้าง
อู๋ไป๋ถามคำถามเดิมอีกครั้ง
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉะ ฉันเป็นคนเมืองผิงอัน หลายวันก่อนฉันกำลังช่วยพ่อแม่ขายของหน้าร้าน พวกมันก็โผล่มาอยากจับตัวฉันไป.....พ่อแม่เข้าขวาง แต่ก็ถูกพวกมันฆ่าตาย"
หญิงสาวพูดไปก็ร้องไห้โฮออกไป
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว "พวกมันจับพวกเธอไปทำอะไร?"
"ฉะ.....ฉันได้ยินพวกมันพูดว่าจะพาพวกเราไปเป็นทาสยา"
หญิงสาวพูดไปร้องไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามอย่างสงสัย "เฒ่าอู๋ ทาสยามันคืออะไร?"
"ทาสยาเป็นเพียงคำเรียกกว้างๆ หน้าที่ก็ต่างกันไป บ้างก็รับหน้าที่เก็บสมุนไพร บ้างรับหน้าที่คัดแยกสมุนไพร.....ส่วนทาสยาส่วนใหญ่ก็คือคนทดลองยา"