กลุ่มแคว้นเซียนเกือบสามสิบคน มีเพียงกู่เย่หมิงที่หนีรอดไปได้
กู่เย่หมิงเร่งฝีเท้าเต็มกำลัง มุ่งหน้าออกจากหุบเขาเหมยฮวา
แต่ทันทีที่เขาคิดว่าปลอดภัย ก็มีคนสองคนบินสวนมา
คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมกันลมสีดำ อีกคนสวมชุดขาวล้วน
“สหายธรรมะ เรื่องอะไรถึงได้ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้?”
หนึ่งในนั้นถามพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
กู่เย่หมิงจ้องพวกเขาอย่างระแวดระวัง “พวกเจ้าคือคนจากแคว้นเซียนหรือ?”
การมาหุบเขาเหมยฮวาครั้งนี้ เป็นเพียงเกมล่า เป็นเกมล่าหญิงงามเท่านั้น หลายคนจึงไม่รู้จักกันมาก่อน
……แม่ง! แกดูถูกฉันเหรอ? แคว้นเซียนมันขยะทั้งนั้น ฉันคือบุตรแห่งสวรรค์ผู้สูงส่ง ขยะในแคว้นเซียนน่ะคู่ควรเทียบกับฉันหรือ?
กู่เย่หมิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเปลี่ยนทิศทาง แล้วพุ่งตัวออกไปด้วยเสียงหวือ
อู๋ไป๋ส่งเสียงคำรามเย็นชา โบกมือตรึงเขาไว้กลางอากาศ
ซีเหมินอวิ๋นอี้เข้ามาจนถึงตรงหน้ากู่เย่หมิง “ขอโทษ บอกว่าข้าเป็นคนแคว้นเซียน นี่ถือเป็นการดูถูกข้ามากที่สุด เข้าใจไหม?”
“ขอโทษ!”
กู่เย่หมิงตกใจกลัวเสียขวัญ
เขามีพลังถึงขั้นเทพขั้นสมบูรณ์ กลับถูกตรึงไว้กลางอากาศ ขยับตัวไม่ได้
การรักษาชีวิตสำคัญกว่า เขาจึงรีบขอโทษทันที
“เจ้าเป็นคนแคว้นเซียนใช่ไหม?” ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
กู่เย่หมิงกลอกลูกตาพลางคิด ตอนนี้เขาก็ขยับได้เพียงลูกตาเท่านั้น กล่าวว่า “ไม่ใช่ ข้าคือคนโลก เป็นแขกของหุบเขาเหมยฮวา”
“เพียะ!”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ง้างมือเต็มแรงตบเข้าเต็มหน้า
ตบจนกู่เย่หมิงปากเบี้ยวหน้าบวม ฟันปลิวกระเจิงไปหลายซี่
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นขยะแคว้นเซียนอย่างพวกเจ้ารึ? ถูกหลอกง่ายขนาดนั้น?”
กู่เย่หมิงตกใจแทบสิ้นสติ ตัวสั่นงันงก “ข้า ข้าเป็นเพื่อนของหุบเขาเหมยฮวาจริง ๆ”
“หุบเขาเหมยฮวาเพิ่งเจอภัย เจ้าที่บอกว่าเป็นเพื่อนกลับหนีราวกับหมาบ้า อย่าทำให้คำว่าเพื่อนมันแปดเปื้อนเลย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้บีบคอของกู่เย่หมิงไว้ แววตาดุดันโหดเหี้ยม
กู่เย่หมิงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิต หวาดกลัวจนตะโกนลั่น “ข้าคือคนของตระกูลกู่แห่งแคว้นเซียน ถ้าเจ้าฆ่าข้า ตระกูลกู่จะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”