"ไอ้โง่ เทือกเขาเฉียนหลิงอยู่ไกลจากนี่แค่ไหน?"
"ร้อยกว่ากิโลเมตร แต่เทือกเขาเฉียนหลิงมีภูเขาซ้อนกันหลายลูก กว่าจะเดินไปถึงต้นไม้กลายพันธุ์ต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วโมง"
ดวงตาของอู๋ไป๋เป็นประกายเล็กน้อย เขาพูดว่า "ไกลเอาเรื่องอยู่นะ"
"ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางก็ยังทัน"
ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
สุดท้าย ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็พูดว่า "ได้เวลากินข้าวแล้ว นายรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปเรียกคุณหนูหลินกับพวกให้ไปกินข้าว"
อู๋ไป๋ยื่นมือไปดึงเขากลับมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ต้อง ฉันโทรบอกพวกเขาเอง"
เขาจะไม่มีทางให้โอกาสหมอนี่เข้าใกล้หลินตั้นจวงเด็ดขาด
อู๋ไป๋โทรหาหลินตั้นจวงกับพวก นัดเจอที่ล็อบบี้
"ไปกันเถอะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเซ็งไปหมด
"เฮียอู๋ ถังถังน่ารักจริง ๆ เลยนะ ลูกใครน่ะ?"
อู๋ไป๋เหล่ตามองเขาแล้วพูดว่า "เรื่องของแกด้วย"
"หยาบคาย!" ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินตามมาติด ๆ พูดไปยิ้มไป "เฮียอู๋ สนใจลูกเขยมั้ย?"
"……" อู๋ไป๋หันกลับมาก็ต่อยเต็มแรง ต่อยซีเหมินอวิ๋นอี้กระเด็นไปตามทางเดิน
ไอ้โง่ซีเหมิน แกยังเป็นคนอยู่มั้ยเนี่ย? ลูกสาวฉันยังไม่ถึงสี่ขวบเลย
ซีเหมินอวิ๋นอี้นวดไหล่ที่เจ็บอยู่ แล้วพูดแบบไม่กลัวตายว่า "ฉันรอได้นะ ด้วยระดับฝีมือฉัน มีชีวิตอยู่ได้สักแปดร้อยปีไม่ใช่ปัญหา รออีกแค่สิบกว่าปีเอง"
อู๋ไป๋กัดฟัน ไอ้พวกโง่เง่า
"ได้สิ แต่เรียกพ่อให้ฟังก่อน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ประสานมือคารวะแล้วพูดว่า "ท่านพ่อตาอยู่ข้างบน โปรดรับการคารวะจากบุตรเขยด้วย"