อู๋ไป๋จ้องเหยียนเกาอย่างเย็นชา พลังกดดันแผ่ซ่าน พร้อมด้วยความรู้สึกกดดันที่น่าหวาดกลัว
เหยียนเกาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใจสั่นวาบ
แต่เขาไม่กลัว ที่นี่คือเขตอิทธิพลของเจ้าตำหนักที่เจ็ด คนที่หนุนหลังเขาคือเจ้าตำหนักที่เจ็ด จะกลัวคนนอกได้อย่างไร
แม้พลังกดดันของเหยียนเกาจะถูกข่มไว้หมด แต่เขาก็ยังฝืนสู้ สบตากับอู๋ไป๋อย่างไม่ยอมลดราวาศอก
เฮ่ออวิ๋นอี้พอใจมากที่อู๋ไป๋ปกป้องนาย
อู๋ไป๋ยิ่งเย็นชาขึ้นอีก ค่อยๆ ยกมือขึ้น ใจกลางฝ่ามือมีพลังอัสนีปะทุ ทำให้อากาศรอบด้านแข็งค้าง
เหยียนเกอจ้องเขม็ง ร่างกายตึงเครียด ดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังจะลงมือ
“เจ้าตำหนักคะ ที่นี่ผู้คนเดินไปมา ไม่เหมาะที่จะลงมือ”
พานจินเหลียนกระซิบหวานข้างหูเฮ่ออวิ๋นอี้
เฮ่ออวิ๋นอี้พยักหน้าเบาๆ
“หลินไป๋ ถอยไป!”
พลังกดดันน่าหวาดกลัวบนร่างอู๋ไป๋ลดลงทันที
เหยียนเกาถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อครู่ชั่วพริบตาเดียว เสื้อด้านหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
แต่ในใจของอู๋ไป๋กลับหนักอึ้ง เฮ่ออวิ๋นอี้ฟังคำพานจินเหลียนด้วย
ผู้หญิงคนนี้ฝีมือไม่เบาจริงๆ
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย
พานจินหลานมองอู๋ไป๋อย่างได้ใจ จะปล่อยให้หลินไป๋คนเดียวได้หน้าได้ยังไง
เฮ่ออวิ๋นอี้มองเหยียนเกา พูดเสียงเย็นว่า “นำทาง”
เหยียนเกาหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก ไม่สนใจว่าคนอื่นจะตามทันหรือเปล่า
สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นอี้ยิ่งแย่ลง
คนที่หยิ่งยโสและรักศักดิ์ศรี ทนให้ใครมาดูถูกไม่ได้เด็ดขาด