ดวงตาของชายวัยกลางคนหดตัวเล็กน้อย ฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง
หลินตั้นจวงพูดต่อว่า "ชิงหลวนเป็นเพื่อนที่เราเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน แถมเขายังเก็บตัว ไม่แสดงออก คนที่รู้จักเขามีน้อยมาก"
"แต่คุณกลับรู้ดีถึงพลังต่อสู้ของชิงหลวน ถึงได้เลือกเลิกคิดลงมือกับฉัน คนแบบไหนกันที่รู้จักพวกเราดีขนาดนี้? ก็อย่างว่า คนที่รู้จักคุณดีที่สุดไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นศัตรู"
"แล้วศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของพวกเรา ก็ไม่พ้นหมู่บ้านคืนชีพหรือหออสูรทมิฬ ว่าไง พวกคุณเป็นคนจากฝ่ายไหนกันแน่?"
ชายวัยกลางคนพยายามทำเป็นสงบนิ่ง แต่ความตื่นตระหนกในแววตากลับปิดไม่มิด
"คือหินหานซิง" อู๋ไป๋พูดขึ้นมากะทันหัน
ทุกคนหันไปมองอู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามด้วยความสงสัย "หินหานซิงอะไรกัน?"
"เมื่อกี้ตั้นจวงบอกว่าพวกเขายอมส่งต้นหานซิงให้ ก็เพื่อปกปิดของที่สำคัญยิ่งกว่า ของสิ่งนั้นก็คือหินหานซิง"
อู๋ไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ อธิบายว่า "หินหานซิงเป็นหินที่เกิดคู่กับต้นหานซิง ที่ไหนมีต้นหานซิง ที่นั่นย่อมมีหินหานซิง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามอย่างสนใจ "หินหานซิงเอาไว้ทำอะไร?"
"วัสดุหลอมอาวุธที่ล้ำค่ามาก หายากยิ่งนัก"
แววตาซีเหมินอวิ๋นอี้เป็นประกาย สี่คำว่า 'หายากยิ่งนัก' ก็มากพอจะทำให้ใครๆ หวั่นไหวได้แล้ว
เขาหันไปตำหนิอู๋ไป๋ "นายรู้แก่ใจว่าพวกนั้นมีหินหานซิง ยังปล่อยพวกเขาไปอีก"
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น "ก็เพราะคิดไปเองแต่แรก ฉันไม่ได้คิดถึงฐานะพวกมันจริงๆ นึกว่าพวกนั้นเป็นคนของสำนักจินอวิ๋นจริงๆ คิดว่าเราได้ต้นหานซิงแล้ว หินหานซิงก็จะได้ทิ้งไว้ให้พวกเขา"