พอเสี่ยวหลี่ลงมือทีเดียว เผ่าเทพปีกถึงกับพินาศยับ กระทั่งนครเฉินซื่อก็ถูกกวาดราบ สุดท้ายทั้งเกาะถูกทำให้จมหายไป
อู๋ไป๋บาดเจ็บ ทุกคนพากันพาเขามาที่เกาะร้างเกาะหนึ่ง
อู๋ไป๋นั่งสงบจิตฟื้นฟูอยู่หลายชั่วโมง แผลอื่น ๆ หายดีแล้ว... แต่การได้ยินได้รับความเสียหายหนัก ต้องใช้เวลาสักระยะกว่าจะฟื้น
แต่พออู๋ไป๋บอกว่าหายได้ ทุกคนก็วางใจได้
สิ่งแรกที่อู๋ไป๋ทำหลังตื่น คือคว้าตัวเสี่ยวหลี่มายกขึ้นเหมือนหิ้วตุ๊กตา แล้วบิดไปเอียงมาศึกษาไปหลายรอบ
เสี่ยวหลี่หัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ ยังนึกว่าอู๋ไป๋กำลังเล่นกับนาง
"เจ้ามีที่มาแบบไหนกันแน่"
ความสงสัยล้นเต็มอกของอู๋ไป๋
ตัวจิ๋วแค่นี้ ทีลงมือทีเดียวก็สร้างความตื่นตะลึงทั้งโลก
เซียนจวินขั้นสูงสุดในสายตาของนางก็เทียบเท่ามดปลวก
ระฆังฮุ่นตุ้นแทบจะสังหารเขา แต่เสี่ยวหลี่ฟาดฝ่ามือเดียวก็ระเบิดแตกกระจาย
แม้จะถูกเรียกว่าระฆังฮุ่นตุ้น แต่ไม่ได้หล่อขึ้นจากหินฮุ่นตุ้น กระนั้นก็ยังเป็นอาวุธสังหารสุดสยองชิ้นหนึ่ง
อู๋ไป๋สงสัยหนักแน่นว่าเสี่ยวหลี่ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับตี้จิง
แต่ตัวจิ๋วแบบนี้ บนร่างไม่มีแม้แต่ร่องรอยพลังแม้สักนิด ถ้านางเป็นผู้แข็งแกร่งระดับตี้จิงจริง... แล้วมันจะอายขนาดไหนของเหล่าผู้บำเพ็ญกัน
สุดท้ายหลินตั้นจวงถึงกับทนไม่ได้ คว้าตัวเสี่ยวหลี่ไปจากมือเขา
อู๋ไป๋อยากรู้ที่มาของเสี่ยวหลี่มากเหลือเกิน ตัวจิ๋วที่ตัวเองเก็บมาโดยบังเอิญ แข็งแกร่งจนสุดจะคาดเดา
ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนบ่าของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ตอนนี้หูหนวก ทุกอย่างคือปฏิกิริยาสะท้อนล้วน ๆ
"บูม..."
พลังอันดุดันพวยพุ่งออกจากร่างอู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ้นอี้กรีดร้องลั่น ถูกแรงกระแทกส่งลอยออกไปเหมือนว่าวขาดสาย
ไอ้อู๋ แกนี่มัน... จะลอบฆ่าพ่อแท้ ๆ ตัวเองเหรอเนี่ย
อู๋ไป๋หันไปมอง แม้จะไม่ได้ยินว่าซีเหมินอวิ้นอี้พูดอะไร แต่จากสีหน้าก็ตัดได้ว่าไม่ใช่คำดี ๆ แน่นอน
แกก็สมควรแล้ว ตอนนี้หูฉันพังอยู่ อย่ามาแอบมาเดินงับหลังฉัน
ซีเหมินอวิ้นอี้ยิ้มเจื่อน คลึงข้อมือแล้วกลิ้งตัวเข้ามา "อู๋ แกก็มันส์มากนะ ฉันรู้ว่าแกตั้งใจ"
"มึงว่าไงนะ"