หยินอิงจ้องด้วยคิ้วขมวดและสายตาเกรี้ยวกราดที่รอยแยกกลางอากาศ แล้วตะโกนขบฟัน
"ไอบ้าเอ๊ย มือมันแสนรู้จริง ๆ"
มือยักษ์สีหยกขาวหายไป จากนั้นแสงขาววาบ ร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกในมิติว่างเปล่า
ร่างนั้นพร่าเลือนวูบเดียว ก็มาปรากฏตรงหน้าอู๋ไป๋และพวก
อู๋ไป๋สำรวจอีกฝ่าย ร่างกายกำยำ หน้าตาซื่อตรง เป็นคนแบบเคร่งครัดทำอะไรเป็นระบบชัดเจน
"ท่านเทพสูงสุด ท่านปีศาจผู้สูงศักดิ์ ฮองเฮา ไม่ได้พบกันมานาน ดีใจที่ได้พบทุกท่านอีกครั้งจริง ๆ"
อู๋ไป๋อึ้งไปครู่หนึ่ง ถามด้วยความงุนงง "ขอโทษนะ! ฉันลืมเรื่องในอดีตไปหมดแล้ว คุณคือใคร?"
"ข้าคือไป่เซี่ยง"
อู๋ไป๋กำลังจะเปิดปาก หยินอิงก็พุ่งเข้ามา โมโหโกธระดุดัน มองไป่เซี่ยงด้วยความหมั่นไส้แล้วตะโกนว่า
"มาทำอะไรที่นี่?"
"ได้รับคำสั่งจากประมุขสำนัก ให้พาเจ้ากลับไป"
หยินอิงหมดสภาพทันที "ไม่มีทาง ประมุขสำนักให้ฉันมาคุ้มครองท่านเทพสูงสุด จะเร็วขนาดนั้นได้ไงที่ให้ฉันกลับ นายหลอกฉันใช่ไหม?"
อู๋ไป๋เข้าใจในใจ ประมุขสำนักที่ไป่เซี่ยงพูดถึงน่าจะก็คือฉู่สวิน
ไป่เซี่ยงมองหยินอิง "เจ้าเห็นข้าโกหกเมื่อไหร่?"
หยินอิงหัวเราะเหรอะๆ ไม่กี่ครั้ง แล้วยิ้มแฉ่งเต็มหน้า พูดด้วยท่าทีหน้าหนา
"พี่ชาย นายกลับไปบอกประมุขสำนักสิ ว่าหาฉันไม่เจอ"
ไป่เซี่ยงมองเขาด้วยความงง "เจ้าให้ข้าโกหกประมุขสำนัก?"
"นี่มันไม่ใช่การโกหก มันคือการโกหกเพื่อความดี กลับไปฉันก็ตายแน่"
ไป่เซี่ยงพูดอย่างสุขุม "ดูเหมือนเจ้าจะรู้อยู่แล้วว่าประมุขสำนักเรียกเจ้ากลับไปเพราะอะไร?"
หยินอิงทำหน้าเครียดยุ่ง ๆ ท่าทางน่าสงสาร แล้วพูดว่า
"พี่ชาย ฉันบอกว่าเรื่องนั้นเป็นแค่ความเข้าใจผิด นายเชื่อไหม?"
"เชื่อ"
ตาหยินอิงสว่างวาบด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันดีใจนาน ก็ได้ยินไป่เซี่ยงพูดว่า "ฉันเชื่อก็ไม่มีประโยชน์ ต้องให้ประมุขสำนักเชื่อต่างหาก"
หยินอิงหมดสภาพอีกครั้ง ยิ้มได้น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
"ฉันไม่กลับ กลับไปก็ตาย"
"ไม่ตายหรอก ประมุขสำนักไม่มีทางลงมือฆ่าเจ้า"
"งั้นก็ต้องขังฉันไว้สิ ต่ำ ๆ ก็หลักแสนปีขึ้นไป ฉันเบื่อตายอยู่ดี"
ไป่เซี่ยงพูดจริงจัง "ก็ดีเข้าไง เจ้าจะได้สงบจิตสงบใจซ้อมฝีมือ"