คุณหนุ่มกลุ่มนี้ฝึกตนไม่สูงนัก อู๋ไป๋ก็ตามประสา ลางพวกมันซัดให้น่วมเป็นแผลตาย แล้วฉกแหวนมิติของพวกมันหนีไป
ถ้าเป็นอารมณ์เดิมของมัน คงฆ่าพวกนี้ตายไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้ตัวเองกำลังติดอยู่ในกรง ที่แห่งนี้คือสำนักเสินซวี เล่นงานให้บาดเจ็บได้ แต่ฆ่าตายไม่ได้
มันจะอวดดีอย่างไรก็ต้องมีเส้นแบ่งของมัน
เมื่อคุณหนุ่มกลุ่มนั้นหนีตูดโร่ไปแล้ว อู๋ไป๋ก็เบื่อจนส่ายหัว
แล้วมันก็แงะแผ่นหินสีเขียวขึ้นจากพื้น แล้วใช้นิ้วข่วนตัวหนังสือใหญ่ ๆ ลงไป: ท้าชิงยอดวัตถุดิบยาวิเศษ 100 ต้น คนจนไสหัวไป
แล้วตั้งแผ่นหินไว้ในจุดที่คนเห็นได้ชัดเจน
ในฐานะพ่อค้า ต้องรู้จักทำกำไรให้สูงสุด
ทำไมมันต้องเล่นฟรี ๆ กับขอมเหลือใช้พวกนี้ ต่อไปนี้เก็บค่าเข้างาน
ศิษย์ของสำนักเสินซวี ไม่น่าจะขาดยอดวัตถุดิบยาวิเศษ 100 ต้นแบบนี้ แน่นอนว่าไม่มีใครอยากเป็นคนจนหรอก
จัดการเสร็จ อู๋ไป๋ก็เดินกลับไปที่เดิม เงยหน้ามองฟ้า
กิ่งก้านที่ชุ่มฉ่มน่าลิ้มนั่นมันอะไรกันแน่? ของเหลวใสแจ๋วเหมือนหยดฝนนั่นอีก คืออะไร?
น่าเสียดาย แม้จะมองจนตาสัปหงก กิ่งก้านนั้นก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย
อู๋ไป๋เกาตา แล้วนึกขึ้นได้ถึงคำพูดของเฟิงเทียนสิง... เมื่อคืนก่อนจากไป เขาบอกว่าเชียนเจวี๋ยไถ้แห่งนี้เป็นสถานที่ดี
หรือว่าที่เขาพูดถึงคือน้ำวิเศษที่หยดจากกิ่งก้านชุ่มฉ่มนั้น?
เสียงโซ่ตรวนดังกรุ๊งกริ๊ง!
อู๋ไป๋หันไปมอง เห็นคุณหนุ่มกลุ่มหนึ่งก้าวเดินมาบนโซ่ตรวน
"โอ้ มีลูกค้า!"