“คุยกับนายนี่เหนื่อยจริง ๆ ไม่เข้าใจมุกไหนเลย......เอาเป็นว่าพูดมาสิ ตามหาฉันมาทำอะไร”
อู๋ไป๋พูดด้วยสีหน้ารังเกียจ
เฟิงเทียนสิงพูดไร้อารมณ์ “ก็แค่มาดูว่านายยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”
“ยังไง นายคิดว่าของพวกนั้นสี่ห้าคนจะทำอะไรฉันได้เหรอ”
“ของพวกนั้นไม่สำคัญ สำคัญคือคนที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน คนในสำนักเชินซวยอยากให้นายตายกันทั้งสำนัก”
อู๋ไป๋ pursed his lips: “แล้วฉันก็ยังไม่ตายอยู่นี่นา พวกนายประมุขสำนักบอกว่าอีกไม่กี่วันจะมีคนมารับฉัน นายต้องรู้แหละว่าเป็นใคร”
“ไม่รู้”
“นายปกติคุยกับคนอื่นแบบนี้เหรอ”
“ฉันปกติไม่คุยกับใคร”
อู๋ไป๋: “.......”
“เอาเถอะ งั้นฉันถามนาย นายจับฉันมา ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”
เฟิงเทียนสิงกล่าว “ให้โอกาสนายหนึ่งอัน”
“โอกาสอะไร”
“โอกาสในการไปเอาหินโบกี้เจ็ดสีมาไง”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกไปมาหลายครั้ง “นายผนึกวรยุทธ์ของฉันเอาไว้ แล้วนายคิดว่าตอนนี้ฉันในสภาพแบบนี้จะฆ่าสิงอวี่ตี๋ได้เหรอ”
“แม้คืนวรยุทธ์ให้ นายก็ฆ่าเขาไม่ได้อยู่ดี”
อู๋ไป๋พูดไม่ออก “งั้นพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ขึ้นมามันมีประโยชน์อะไร นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ ถ้าไม่พูดความจริงมา พรุ่งนี้ฉันจะไปหาสิงอวี่ตี๋ แล้วสะเทือนความจริงทั้งหมดออกมาเลย”
“ความจริงอะไร”
“ความจริงที่ว่านายซ่อนเจตนาชั่วร้ายเอาไว้”
“ที่ไม่ฆ่านายเป็นคำสั่งของประมุขสำนัก นายคิดว่าเทียบกับฉันแล้ว เขาจะเชื่อนายหรือเชื่อฉัน ยิ่งกว่านั้นเรื่องปล่อยข่าวยุยงให้คนทะเลาะกันแบบไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ นายไม่ได้ทำน้อย ๆ นิดหน่อย คุณธรรมของนายแย่ขนาดนั้น ไม่มีใครเชื่อนายหรอก”