"แกจัดการเองโดยพลการ ทำลายจังหวะของลุงเจิ้นชวนไปหมด ไอ้คนโง่"
"ไม่งั้น ตอนนี้หลินตั้นจวงไม่ตายก็สาหัส"
มั่วชิงเยวี่ยสายตาดุดัน พูดออกมาอย่างโกรธแค้น
ชายชุดดำเอ่ยเสียงเย็น "มั่วชิงเยวี่ย ระวังท่าทีของแกหน่อย เราเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่ใช่ลูกน้องแก"
"อีกอย่าง เพื่อช่วยแก ฉันต้องสละอาวุธของตัวเองไป อย่ามารู้จักบุญคุณคนหน่อยเลย"
มั่วชิงเยวี่ยเต็มไปด้วยความโกรธ จ้องชายชุดดำ "แกไม่ได้ตั้งใจช่วยหลินตั้นจวงจริง ๆ หรอกนะ?"
"บ้าเอ๊ย!" ซีเหมินอวิ๋นอี้ที่แปลงโฉมแล้วก็โกรธจนทนไม่ไหว "มั่วชิงเยวี่ย ฉันหวังว่าความร่วมมือของเราจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของความไว้ใจ ถ้าต่างคนต่างระแวงกันแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องร่วมมือกันอีกต่อไป"
มั่วชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นชา เงียบไป
ตูม!
พื้นดินแตกกระจาย เลือดเนื้อกระเด็นกระจาย
หลินตั้นจวงถูกซีเหมินอวิ๋นอี้ขัดจังหวะจนพลาดโอกาสในการจับตัวโม่ซิงเยว่ ใช้ฝ่ามือเดียวสังหารทหารม้านับสิบคน เรียกหอกมารกลับมา แล้วเข้าสู่การเข่นฆ่าต่อไป เพื่อหาจังหวะลงมืออีกครั้ง
เสียงสังหารกึกก้องสะเทือนฟ้า
เลือดเนื้อกระจาย เลือดไหลเป็นแม่น้ำ
สีหน้าของหลินตั้นจวงซีดขาวลงกว่าเดิมอีกหลายส่วน เพราะใช้พลังไปมากเกินไป
หลินตั้นจวงหันไปมองมั่วชิงเยวี่ยเป็นระยะ
คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย มั่วชิงเยวี่ยไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือชายชราคนนั้นที่อยู่ข้าง ๆ ต่างหาก
แผละ!
หอกมารแทงออกไปราวสายฟ้า ตรงเข้าเสียบทะลุผู้แข็งแกร่งขั้นเทพสองคนที่ลอบโจมตีเธอ จนกลายเป็นลูกชิ้นเสียบไม้
หอกมารสะบัดหนึ่งที ตูม! ร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด