ฮ่องเต้จ้องมองอู๋ไป๋ไปซักพัก จึงถามขึ้น “แล้วนายว่าตอนนี้ควรทำยังไง”
“ลุยเลย!”
“หืม?” ฮ่องเต้ไม่เข้าใจ
“ความหมายของฉันก็คือ เสวียนชิงจงกล้าขนาดนี้ แม้แต่ธิดายังกล้าจับ นี่มันชัดๆ ว่าก่อกบฏ ถ้ายังไม่ลงมือจับเขาตอนนี้แล้วจะรอเมื่อไร?”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
อู๋ไป๋พูดเสียงดังฟังชัด “ฮ่องเต้ การช่วยธิดา ผมขอเป็นหน่วยแรกเลยครับ”
ฮ่องเต้มองอู๋ไป๋ด้วยความสงสัย
อู๋ไป๋พูดด้วยสีหน้าจริงใจ “ธิดาเป็นเพื่อนของผม ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขาแม้แต่เส้นผมเดียว”
“เสวียนชิงจงดูถูกศักดิ์ศรีของราชวงศ์ ขนาดนี้จะยอมให้ได้อย่างไร วันนี้เขากล้าจับธิดาไป พรุ่งนี้เขาก็กล้ามาถ่ายบนบัลลังก์ของฮ่องเต้เป็นได้”
“ดังที่ว่าไว้ ถ้าขนาดนี้ยังทนได้ ขี้ก็ยังกินได้ คนทั้งโลกต้องพูดเป็นเสียงเดียวว่าฮ่องเต้อ่อนแอไร้ความสามารถ ใครก็ข่มเหงได้”
“ดังนั้น ผมยินดีนำคนไปช่วยธิดา แม้ต้องลงไฟน้ำเดือดก็ไม่ขัดข้อง”
ที่จริงแล้ว ในใจอู๋ไป๋คิดว่า ตระกูลเสวียนเป็นที่โปรดปรานจากราชสำนักอย่างล้นเหลือ เสวียนชิงจงคือผู้ที่มีอำนาจรองจากฮ่องเต้เหนือใครทั้งแผ่นดิน คลังสมบัติของตระกูลเสวียนต้องมีของดีกองใหญ่แน่ๆ
ถ้าเขานำคนไปรื้อค้นบ้านเขา ของดีพวกนั้นก็เป็นของตัวเองทั้งหมด
ฮ่องเต้จะไม่มีวันนึกถึงความคิดในใจของอู๋ไป๋ได้เลย
เพราะตำแหน่งที่ยืนต่างกัน
ฮ่องเต้เป็นเจ้าของทั้งจักรวรรดิเสวี่ยนเทียน สูงส่งเหนือใคร ไม่มีวันต้องห่วงเรื่องเงินทองหรือทรัพยากร
ส่วนอู๋ไป๋คือคนที่ฝ่าฟันมาจากชนชั้นล่าง ตะกุยตะกายอยู่ในวงการใต้ดินจนฝึกฝนทักษะเอาชีวิตรอดมาเต็มตัว รู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร
“ฮ่องเต้ อย่าชักช้าอีกแล้วครับ เสวียนชิงจงไอ้แก่นี่ถึงจะอายุมากแต่ใจยังไม่แก่ ผมเห็นเขาแต่ละครั้ง ในเกี้ยวของเขาต้องมีสาวงามสองคนต่างหน้าคอยรับใช้อยู่เสมอ ธิดาก็งามระดับประเทศ ถ้าเกิด……”
อู๋ไป๋พูดไม่จบ แต่สีหน้าฮ่องเต้ก็เปลี่ยนไปทันที
ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนอย่างกระชาก หน้าเคร่งเครียด “เราจะไปด้วยตัวเอง”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกเล็กน้อย ฮ่องเต้เดินทางไปเอง แบบนี้คลังสมบัติของตระกูลเสวียนจะยังเป็นของเขาอยู่ไหม?
แต่ฮ่องเต้จะไปด้วยตัวเอง เขาก็ห้ามไม่ได้