บรรดาลูกน้องคนอื่นของเสวียนชิงจงต่างหน้าเซื่อง
ฆ่าธิดานี่มันคือบาปใหญ่ที่จะถูกประหารถึงเก้าชั้นของญาติพี่น้อง
ชายชุดดำส่งสายตาเย็นเยียบ “ตอนนี้ความผิดก่อตัวขึ้นแล้ว เราไม่มีทางถอยหลังอีกต่อไป”
“จับตัวธิดา เราตายแน่นอน”
“ถ้าอยากมีชีวิตรอด ต้องฆ่าคนปิดปาก ทำลายศพให้สิ้นซาก”
เมื่อฟังชายชุดดำพูดจบ สายตาของคนทั้งที่เริ่มเปี่ยมไปด้วยความเหี้ยมโหด
จริงอย่างนั้น มีเพียงการฆ่าธิดาทิ้ง ฝังเรื่องนี้ไว้ตลอดกาล พวกเขาจึงจะมีชีวิตรอด
ซีเหมินหยุนอี้แสยะยิ้ม “พวกนายโง่หรือเปล่า? รู้ไหมว่าใครเก็บความลับได้ดีที่สุด? คนที่ตายแล้วต่างหาก”
“ฆ่าเราทิ้งสิ แล้วนายคิดว่าเสวียนชิงจงจะปล่อยพวกนายเหรอ?”
“อย่าหลงใหลมันเล่า เทียบกับเกียรติยศและความมั่งคั่งของเขา ชีวิตของพวกนายถูกขี้เกียวไม่มีค่า”
ลูกน้องของเสวียนชิงจงเริ่มลังเล
ที่ซีเหมินหยุนอี้พูดก็มีเหตุผล
เสวียนชิงจงพูดอย่างเย็นชา “อย่าเพิ่งเชื่อคำยั่วยุให้แตกร้าว พวกเจ้าล้วนเป็นคนสนิทของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไว้ใจพวกเจ้าเหมือนไว้ใจตัวเอง”
“ลงมือเลย ฆ่าพวกมันทิ้ง เราถึงจะมีชีวิตรอด”
เสิ่นเทียนจวินกลั้นไม่ไหว หัวเราะคำละลม
“เสวียนชิงจง คำพูดนี่นายเชื่อเองเหรอ?”
“ข้าหรับรับประกัน ฆ่าพวกเราไป เสวียนชิงจงต้องฆ่าพวกนายปิดปากแน่นอน เพราะในสายตาเขา ชีวิตของพวกนายก็ไม่ได้มีค่าอะไร”
เสวียนชิงจงแสยะยิ้ม “ธิดา อย่าเสียแรงเปล่าเลย คนพวกนี้ล้วนเป็นคนสนิทของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเหมือนพวกเขาเหมือนญาติ อย่าคิดยั่วยุให้แตกร้าวเลย”
พูดจบ ก็ส่งสายตาให้ชายชุดดำ
ชายชุดดำฟันเชือกโซ่ของกรงขังขาดด้วยดาบหนึ่งครั้ง “เราไม่มีทางถอยแล้ว ตามฉันมาสังหารพวกมัน”
และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายนอกอย่างกะทันหัน
“กราบทูลท่านมหาแม่ทัพ ฮ่องเต้เสด็จแล้ว กำลังประทับที่หอหลัก โปรดเสด็จไปเฝ้าทันที”
ใบหน้าของเสวียนชิงจงเปลี่ยนไปทันที
“ท่านมหาแม่ทัพ ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องที่เราจับตัวธิดาหรือ?”
ใบหน้าเฒ่าของเสวียนชิงจงเหี้ยมเกรียม “พวกโง่! หลินไป๋หนีไปได้ ฮ่องเต้จะทรงไม่ทราบว่าธิดาถูกจับได้อย่างไร”
“ท่านมหาแม่ทัพ แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง?”
ใบหน้าเสวียนชิงจงเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด