เนินเขาข้างหน้าพุ่งสูงขึ้นมากว่าไม่กี่เมตรในพริบตา
ทั้งหมดเพิ่งมองเห็นชัดว่า สิ่งนั้นไม่ใช่เนินเขา แต่เป็นคางคกขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่ง
ทั้งตัวเป็นสีน้ำตาลดิน แผ่นหลังปกคลุมไปด้วยหญ้าเขียวและดอกไม้ป่า ปากแบนกว้างมโหฬารนั้น หากอ้าออกเต็มที่ กลืนพวกเขาสี่คนลงท้องได้อย่างสบาย
“กบกลืนฟ้า”
อู๋ไป๋หนังศีรษะชาซู่
เขายอมลงมือกับเสือ หมาป่า และเสือดาวมากกว่า ไม่อยากเผลอๆ ไปเจอะสิ่งนี่เลย
“ว้าว กบทุ่งตัวใหญ่ชะมัด!”
ซีเหมินหยุนอี้หน้าตื่นเต้นเต็มบาน “ลุงอู๋ วันนี้ฉันเลี้ยงขากบทุ่งย่างทุกคน!”
“ไอ้บ้าใหญ่! กลับมาเดี๋ยวนี้!”
อู๋ไป๋เห็นซีเหมินหยุนอี้วิ่งพรวดพราดเข้าไป ใบหน้าเปลี่ยนสี ร้องออกมาโดยไม่ทันคิด
เห็นกบกลืนฟ้าอ้าปากออก คล้ายเงาสีแดงพราดผ่านไปหนึ่งวูบ
โบม!
ซีเหมินหยุนอี้กรีดร้องลั่น ถูกทำให้กระเด็นลอยไปข้างหน้า
อู๋ไป๋ร่างสั่นวูบ พุ่งออกไปรวดเร็วดังสายฟ้า รีบรับตัวเขาไว้ทัน
ซีเหมินหยุนอี้เช็ดเลือดที่มุมปาก หน้าตื่นตระหนกไม่หาย “ลุงอู๋ เมื่อกี้อะไรโจมตีฉัน?”
เขาแม้แต่จะมองให้เห็นว่าอะไรกันแท้ ก็ยังไม่ทัน ถูกเหวี่ยงกระเด็นทันที โลหิตพลิกพล่าน เลือดซึมออกที่มุมปาก
เสิ่นเทียนจวินกับชิงหลวนก็ตั้งตาค้าง ทั้งสองก็มองไม่ทันเช่นกัน
“มันคือลิ้นของกบกลืนฟ้า” อู๋ไป๋กล่าว
“ทุกคนระวังตัว ตัวนี่ดูเชย ๆ แต่ความเร็วในการโจมตีเร็วสุด ๆ”
คำยังไม่ทันจบ เห็นกบกลืนฟ้าอ้าปากออก เงาสีแดงพุ่งเข้าใส่เสิ่นเทียนจวินเร็วดังสายฟ้า