เสิ่นเทียนจวินยังพอมีสติอยู่บ้าง รีบดึงตัวเสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้ที่พุ่งทะยานด้วยความโกรธไว้แน่น
"ปล่อยฉันนะ! ฉันต้องช่วยพี่อู๋!"
ซีเหมินยุนอี้สู้สุดชีวิต พยายามสะบัดตัวหลุดจากการจับกุมของเสิ่นเทียนจวิน
เสิ่นเทียนจวินจะกล้าปล่อยได้อย่างไร ถ้าพุ่งเข้าไปตอนนี้ก็คือการไปหาความตาย
โชคดีที่ระดับฝึกตนของเธอสูงกว่าเสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้มากมาย จึงออกแรงลากทั้งสองเข้าไปในป่า
"พวกนายสองคนทำใจเย็น ๆ หน่อย ไอ้สัตว์ตัวนี้เก่งกาจมาก แม้แต่อู๋ไป๋ยังไม่ใช่คู่มือเลย พวกนายพุ่งเข้าไปก็คือไปตายเปล่า นอกจากเพิ่มจำนวนศพแล้วยังทำอะไรได้อีก"
ซีเหมินยุนอี้กับเสี่ยวชิงย่อมรู้ข้อเท็จจริงนี้ดี
แต่พวกเขาก็ทำใจดูดายอู่ไป๋ถูกกลืนกินไปโดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้
"ปล่อยนะ ถ้าพี่อู๋ตาย สำหรับนายมันก็ไม่เป็นไร เพราะสำหรับนายมันแค่หายไปหนึ่งคู่ค้าเท่านั้น แต่สำหรับฉันกับเสี่ยวชิง เขาไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทาง เขาคือคนในครอบครัวของเราด้วย"
เสิ่นเทียนจวินโกรธขึ้นมาบ้าง "นายพูดอะไรของนายเนี่ย! อู๋ไป๋ก็เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน!"
"แต่ถ้าพวกเราพุ่งเข้าไปแล้วทำอะไรได้ ถ้าพวกนายคิดว่าการไปตายเปล่าคือความซื่อตรงต่อพี่น้อง ก็ไปเลย ฉันไม่ขวาง"
เสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้แดกดันจนตาแทบแตก
เสี่ยวชิงชกลงไปที่พื้นอย่างหนักหน่วงจนพื้นแตกร้าว เขาตาแดงก่ำ "ซีเหมิน... พี่อู๋ไม่อยู่แล้ว"
ซีเหมินยุนอี้คำรามลั่น "เฮีย! พูดเรื่องไร้สาระอะไรน่ะ! พี่อู๋ไม่มีทางตาย! เขาเคยผ่านเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้สิบเท่าร้อยเท่ามาแล้วยังรอด ย่อมไม่มีทางตายแน่!"