เสี้ยววินาทีที่คลื่นเสียงซัดเข้าใส่เมื่อครู่ หลัวหยวนเจี๋ยฉวยโอกาส ร่างอ้วนท้วนกลับมีความเร็วร้ายกาจ ปรากฏกายดั่งวิญญาณอยู่ด้านข้างของอู๋ไป๋
นวมที่มีประกายประหลาดวูบไหว ไม่ได้ต่อย แต่ยื่นจู่โจมเข้าหาไหล่ของอู๋ไป๋โดยตรง
กลางฝ่ามือของนวมมีหนามแหลมคมเป็นพิเศษ ราวกับอุ้งตีนของอสูรดุร้าย ตะปบเข้าใส่ไหล่อู๋ไป๋อย่างแรง ครูดผ่านรวดเดียวจนถึงปลายแขน
“เคร้ง……”
เสียงโลหะเสียดแทงดังลั่น ประกายไฟกระจายวาบ
หลัวหยวนเจี๋ยจ้องตาค้างด้วยความตกใจ
คนปกติถูกข่วนโดน หนังเนื้อเปิดหวะ
แต่ผิวหนังของอู๋ไป๋กลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า มีเพียงแขนเสื้อที่ถูกฉีกเป็นริ้ว ๆ ผิวหนังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
ช่างเป็นร่างกายที่แข็งแกร่งยิ่งนัก
หลัวหยวนเจี๋ยสะท้านสะเทือนอย่างรุนแรง
“ไปให้พ้น!”
อู๋ไป๋คำรามก้อง มืออีกข้างกำหมัด รอยสีดำบนผิวหนังวูบไหว หมัดพุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง
พลังหมัดดั่งกระแสคลื่น พุ่งถึงอย่างกัมปนาท
หลัวหยวนเจี๋ยตกใจอย่างมาก ระเบิดนวมทมิฬ ต่อยต้านเข้าปะทะ
เสียง “ตูม” สนั่น!
วงพลังลมปราณที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระจายออกโดยรอบดุจคมมีด
หลัวหยวนเจี๋ยครางอู้อี้ แขนเสื้อทั้งข้างระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่างอ้วนท้วนกลิ้งกระเด็นกลับไป
เสียง “ตูม” ดังขึ้น ตอนถึงพื้น กดเหยียบพื้นดินจนเป็นหลุมขนาดใหญ่
เขาเงยหน้ามองอู๋ไป๋ ในแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
เฮ่ออวิ๋นอี้คำรามก้อง เคาะกระจกสะท้อนใจอีกครั้ง
เสียง “แกร๊ง” ดังลั่น!
กระแสคลื่นเสียงซัดสาดไหลบ่าเข้าใส่อู๋ไป๋
หลัวหยวนเจี๋ยเร่งนวมทมิฬ เข้าจู่โจมอู๋ไป๋อีกครั้ง