อู๋ไป๋กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาหนึ่งวันให้หลังแล้ว
เรือยอร์ชถึงจะเร็วกว่าเรือสำราญ แต่ก็เทียบกับเครื่องบินไม่ได้
อู๋ไป๋กลับมา ทุกคนดีใจกันมาก
ทักทายถามไถ่กันพอหอมปากหอมคอ หลินตั้นจวงก็อดไม่ไหวในที่สุด "อู๋ไป๋ ทำไมถึงให้เป่าเอ๋อร์คุมตัวหลิงเอ๋อร์ไว้?"
ก่อนหน้านี้เธอโทรไปถามอู๋ไป๋ แต่อู๋ไป๋บอกว่าให้รอเขากลับมาก่อนค่อยว่ากัน
"นางไม่ใช่หลานหลิงเอ๋อร์เลยสักนิด"
หลินตั้นจวงตกใจอย่างมาก "หมายความว่าไง? นางไม่ใช่หลิงเอ๋อร์แล้วเป็นใคร?"
"อาจจะเป็นคนของหออสูรทมิฬก็ได้ แต่ต้องรอให้ข้าแน่ใจก่อนถึงจะรู้ นางอยู่ไหน?"
"ถูกขังอยู่ในห้องตลอด"
อู๋ไป๋ได้เจอหลานหลิงเอ๋อร์
หลานหลิงเอ๋อร์ถูกขังอยู่ในห้องนี้มาโดยตลอด ไม่ได้ถูกทารุณแต่อย่างใด
"เสี่ยวพาน เราได้เจอกันอีกแล้ว"
หลานหลิงเอ๋อร์ถูกการโจมตีครั้งนั้นของมู่จิ่วโจวผนึกระดับบำเพ็ญ แต่ว่าสภาพโดยรวมยังใช้ได้ เมื่อเห็นอู๋ไป๋เข้ามา สีหน้าก็ซีดขาว
"อู๋ไป๋ นี่หมายความว่าไง?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ดูไม่ออกหรือ? เจ้าถูกจับเป็นเชลยแล้ว"
หลานหลิงเอ๋อร์: "..."
"อู๋ไป๋ รีบปล่อยข้า ข้ามิได้ทำอะไรผิด เหตุใดเจ้าจึงมาขังข้า?"
อู๋ไป๋สาวเท้าเข้าไป จ้องมองนาง น้ำเสียงเรียบเฉย "เลิกเสแสร้งเถอะ เจ้ามิใช่หลานหลิงเอ๋อร์เลย"
หลานหลิงเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ว่ามา เจ้าเป็นใครกันแน่?"
"อู๋ไป๋ เจ้าเป็นบ้าอะไรหรือไม่? ข้ามิใช่หลานหลิงเอ๋อร์แล้วเป็นใคร? ข้ามีปิ่นไม้ที่มู่มู่ให้ มีอาจารย์ข้าเป็นพยาน เจ้าเอาอะไรมาบอกว่าข้ามิใช่หลานหลิงเอ๋อร์?"