หญิงสาวหัวเราะอย่างพิลึก
“อู๋ไป๋ เธอนี่ฉลาดจริง ๆ ฉันว่าเราสองคนสิที่เกิดมาเพื่อคู่กัน”
“ถ้าเราร่วมมือกัน ไม่มีอะไรที่ทำไม่สำเร็จ”
เธอมองไปที่หลินตั้นจวง “ผู้หญิงโง่คนนี้ไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด ที่นางมีสถานะพิเศษก็แค่โชคดีเท่านั้น”
“อู๋ไป๋ ปล่อยฉันไปเถอะ อีกไม่นานเธอจะเอาอะไรฉันก็ให้หมด แม้แต่แผ่นดินนี้ ให้เป็นฮ่องเต้ก็ยังได้”
อู๋ไป๋หัวเราะอย่างดูแคลน
“ฟังดูน่าดึงดูดนะ แต่เธอน่ะประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อย”
“ไม่ว่าเธอและคนเบื้องหลังจะมีแผนร้ายอะไร ตัวเธอก็เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งที่สละได้ทุกเมื่อ แค่กุ้งฝอยตัวเล็ก ๆ เท่านั้น”
“พวกเธอฆ่าหลานหลิงเอ๋อร์ แล้วสวมรอยแทน ก็เพื่อเข้าใกล้ตั้นจวง ตราบใดที่ฉันยังปกป้องเธอได้ แผนร้ายของพวกเธอก็ไม่มีวันสำเร็จ”
อู๋ไป๋มองหญิงสาวด้วยแววตาเหยียดหยาม ดูแคลน “ส่วนเธอเป็นใคร? ฐานะอะไรกันแน่ สำหรับฉันแล้วไม่สำคัญเลย”
“ต่อให้เธอไม่พูด ฉันก็สืบจนรู้แผนร้ายของพวกเธอได้ มาหาเรื่องฉัน จุดจบของพวกเธอก็คงไม่ต่างจากหออสูรทมิฬคือถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก”
“เหลียงหย่วน ผู้หญิงคนนี้ฝากแกด้วย ไม่ว่าจะใช้วิธียังไงก็ตาม ทำให้มันปริปาก”
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ยิ้มเย็นเยียบ หญิงสาวก็เริ่มตื่นตระหนก “อู๋ไป๋ นายจะทำอะไร? ฉันบอกให้นะ ถ้าฉันผมร่วงไปแค่เส้นเดียว พวกนายก็ต้องตายกันหมด”
“อย่างนั้นเหรอ?” อู๋ไป๋ยิ้มเย็น “เหลียงหย่วน เริ่มด้วยจับมันโกนหัวเป็นไข่ก่อน”