ซีเหมินอวิ๋นอี้ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้อาธีน่าคลื่นไส้สุดขีด
อาธีน่าสายตาคมกริบ ราวกับจะแทงซีเหมินอวิ๋นอี้ให้เป็นรูเลือดหลายสิบรู
"เฒ่าอู๋ เห็นไหม สายตาหลงใหลนั่นน่ะ ฉันเขินจะแย่แล้ว"
อู๋ไป๋: ???
อาธีน่าไม่สนใจซีเหมินอวิ๋นอี้อีก สายตาเลื่อนไปที่หลินตั้นจวง แววตาหรี่ลงเล็กน้อย
ตามข้อมูลที่เธอได้รับมา หลินตั้นจวงน่าจะมีพลังขั้นสูงระดับมนุษย์ เหตุใดจึงบินกลางอากาศได้?
อู๋ไป๋พูดเรียบเฉย: "อาธีน่า เจ้านี่กล้าจริงๆ เลยนะ ถึงกับบุกมาหลงกั๋ว ไม่กลัวกลับไม่ได้หรือ?"
อาธีน่าหัวเราะอย่างดูแคลน: "โลกใบนี้ ข้ามีที่ไหนไปไม่ได้? หลงกั๋วกระจ้อยร่อย ข้ามาเมื่อไรก็มา จะไปเมื่อไรก็ไป เจ้าทำอะไรข้าได้?"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น: "จำคำพูดเจ้าไว้ให้ดี อย่าหนีตอนนี้ล่ะ ข้าว่าเทพีแห่งปัญญาผู้สง่างามคงไม่ทำเรื่องขายหน้าแบบถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วก้มลงเลียเอง ให้คนดูถูกหรอกนะ"
อาธีน่าเต็มไปด้วยความดูถูก: "อู๋ไป๋ อย่ามาเล่นบทนี้ ข้าจะไป ใครก็หยุดไม่ได้ทั้งนั้น"
"อาธีน่า เลิกพูดไร้สาระ! ให้เย่จิ้งซูส่งตัวคนมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง"
"ไว้ชีวิตข้า? อู๋ไป๋ เจ้านี่ตลกจริง"
อู๋ไป๋แววตาคมกริบ: "ดูท่าคงคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นก็สู้กัน"
อู๋ไป๋ยื่นมือออก สายฟ้าสีดำสายหนึ่งพุ่งจากฟากฟ้ามาตกลงในมือเขา
เถี่ยฉุยแอบตามอู๋ไป๋มาตลอด
อู๋ไป๋ถือดาบใหญ่ ตรงเข้าโจมตีอาธีน่าทันที ไม่มีท่าทางหวือหวา ฟาดฟันลงไปอย่างแรง