เผ่าขนนกสองตนถูกเถี่ยฉุยตรึงไว้ ได้แต่มองตาค้างขณะอู๋ไป๋สังหารอีกาดำทั้งหมดจนสิ้น หวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ตอนนี้ เมื่อเห็นอู๋ไป๋พุ่งเข้าใส่พวกมัน นกมนุษย์ทั้งสองก็สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
อู๋ไป๋กวักมือเรียก ไม้บรรทัดดำก็ลอยกลับมาอยู่ในมือ
"พวกโง่ไม่รู้จักตาย โลกนี้จะให้พวกแกมาอาละวาดได้ยังไง?"
"ปากก็พร่ำแต่มนุษย์ต่ำต้อย พวกลืมไปแล้วหรือว่าโลกนี้ใครเป็นใหญ่?"
ไม้บรรทัดดำฟาดลงมาอย่างแรง กระบี่ปราณมหาศาลพวยพุ่งเข้าใส่สองนกมนุษย์
เผ่าขนนกสองตนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทั้งสองรวมพลังฟันกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง กระบี่ปราณพุ่งสนั่น
ท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว อู๋ไป๋พุ่งทะลวงพายุ ไม้บรรทัดดำกวาดออกไปตามขวาง กระบี่ปราณแล่นพล่าน
เคร้ง! เสียงดังสนั่น ประกายไฟกระเด็นกระดอน เสียงโลหะกระทบเสียดแทงแก้วหู
นกมนุษย์ทั้งสองถูกแรงกระแทกจนกระเด็นลอยละลิ่ว ดาบยาวที่รูปทรงงดงามในมือหักสะบั้นโดยตรง แขนสั่นระริก โคนนิ้วหัวแม่มือแตกปริ
อู๋ไป๋หมดแรงเรี่ยว หล่นลงสู่พื้นดิน
เผ่าขนนกทั้งสองสิ้นจิตสู้แล้ว
"อู๋ไป๋ ข้าขอสาบานด้วยเกียรติของเผ่าขนนก สักวันหนึ่ง เจ้าจะต้องถูกเผ่าขนนกของเราฉีกเนื้อเถือกระดูกเป็นหมื่นๆ ชิ้น"
สิ้นเสียง นกมนุษย์ทั้งสองก็กระพือปีกเตรียมหนี
"ไอ้พวกนกมนุษย์ จะมีห่าอะไรเป็นเกียรติ คิดจะหนี? ข้ายังไม่อนุญาต"
"ฟิ้ว!"
ไม้บรรทัดดำหลุดจากมือพุ่งออกไป เร็วประหนึ่งลำแสง
เพี๊ยะ!
เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาดังขึ้น เผ่าขนนกตนหนึ่งถูกไม้บรรทัดดำทะลวงร่าง ตรึงติดกับกำแพงหิน