อู๋ไป๋หยิบชุดจากแหวนมิติออกมาสวมอย่างรวดเร็ว จะให้ไอ้เฒ่าเหยินอ๋าวหวงมาได้เปรียบแบบนี้ไม่ได้
อ๋าวหวงมองอู๋ไป๋พลางหัวเราะ "ไม่เลวนี่ ข้านึกว่าเจ้าต้องใช้เวลาเป็นเดือนถึงจะมาถึงบ่อเลือดเสียอีก"
"ดูถูกใครกัน?" อู๋ไป๋กลอกตา
เขาคว้าดาบใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาฟาดฟันไม่กี่ที อานุภาพน่าเกรงขาม พลางอวดเบ่ง "ข้าแขนเดียวตวัดได้เป็นแสนชั่ง ถามจริง เจ๋งไหมล่ะ?"
อ๋าวหวงยิ้มบาง ๆ "เจ้ายังมีธุระอะไรอีกไหม?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว
"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไสหัวไปได้แล้ว อย่ารบกวนความสงบของข้า"
อู๋ไป๋รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที "แกมีจิตสำนึกบ้างไหม? ฉันหวังดีมาอยู่เป็นเพื่อนคนแก่เหงา ๆ อย่างแก แกไม่สำนึกบุญคุณ แถมยังไม่ให้สมุนไพรวิเศษสักหมื่นต้นก็ช่างเถอะ ยังจะไล่ฉันอีก?"
"เฒ่าอ๋าว งั้นมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันหน่อยดีกว่า?"
อ๋าวหวงมองเขาด้วยสายตาพิลึก "เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินคำขอห่าม ๆ แบบนี้"
อู๋ไป๋รีบโบกมือ "ฉันไม่ได้ให้แกสู้กับฉันด้วยพลังขั้นปัจจุบันนะ ฉันหมายความว่า แกกดพลังตัวเองลงมา มาสู้กันในระดับขั้นเดียวกัน"
"ได้สิ!"
อ๋าวหวงพยักหน้าตกลง จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือใส่อู๋ไป๋
ตูม!
อู๋ไป๋ถูกตอกหัวลงไปครึ่งตัวในดิน อาการปักหัวลงพื้นแบบเป๊ะ ๆ
เขาสะบัดเศษดินรอบตัวแตกกระจาย กระโดดขึ้นมามองดู ตัวเองมาอยู่นอกเขากระดูกมังกรแล้ว
"...ให้ตายเถอะ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่ไร้มารยาทชัด ๆ ใช้ท่าสายฟ้าห้าลูกโซ่ลอบจู่โจมข้า"