ที่จริงแล้วอู๋ไป๋ไม่ได้คิดมากเท่าหลินตั้นจวง
อะไรคือผิดจารีตมนุษย์? อะไรคือขัดต่อวิถีสวรรค์? สำหรับเขาเรื่องพวกนี้ไม่สำคัญเลย
พวกผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด มองผู้คนเป็นแค่เศษเสี้ยวหญ้า ก็ไม่มีใครถูกฟ้าผ่าหรือโดนทัณฑ์สวรรค์สักหน่อย?
พูดตรง ๆ ก็คือ โลกนี้ใครหมัดหนักกว่าก็เป็นใหญ่
ผู้แข็งแกร่งล่าเหยื่อ สัจธรรมอมตะไม่เคยเปลี่ยน
ถ้าเขาไม่สังหารกองทัพนับล้านนี้ แล้วจะข่มขวัญทะเลทรายตะวันตก สยบอีกหกดินแดนที่จ้องตาเป็นมันได้อย่างไร?
หากไม่ยึดกองทัพหลายสิบล้านของทะเลสวรรค์มารมาอยู่ในมือ แล้วจะทำลายพันธมิตรกองทัพนับร้อยล้านได้อย่างไร?
กองทัพเผ่ามารนับร้อยล้านถล่มเข้าโลกมนุษย์ คนตายจะหยุดแค่ล้านหรือ?
ถ้าใครบอกว่าเขาโหดเหี้ยมเกินไป อู๋ไป๋ก็จะบอกว่า ไอ้ห่ะ ซัดให้สักฉาด
ฆ่าหนึ่งคนเป็นบาป ฆ่าสิบคนเป็นโจร ฆ่าแสนคนเป็นยอดคน ฆ่าล้านคนเป็นยอดคนเหนือยอดคน
ฆ่าทัพมารล้านคน ช่วยชีวิตนับร้อยล้านในโลกมนุษย์ นี่คือเมตตา
"แม่ทัพค่ายทั้งสี่ ขอเข้าพบฝ่าบาท"
หลินตั้นจวงเอ่ยเสียงเย็นชา: "เข้ามา"
แม่ทัพค่ายทั้งสี่นำโดยมั่วฉางหลิน ก้าวเข้ามา คุกเข่าคำนับ
"นับจากนี้ พวกเจ้าทั้งสี่อยู่ใต้การบัญชาของอู๋ไป๋"
ทั้งสี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบ: "รับบัญชา"
อู๋ไป๋คลี่แผนที่ลงบนพื้น ถือพู่กันขนหมาป่านั่งไขว่ห้าง ลากเส้นโค้งลงบนแผนที่
"ค่ายทั้งสี่รวมกันมีหน้าไม้อยู่เท่าไร?"
มั่วฉางหลินตอบ: "แต่ละค่ายมีสองหมื่น รวมเป็นแปดหมื่น"