"เสี่ยวกวย เมื่อกี้แกพูดถึงเสี่ยวเฟยกับเสี่ยวจวี๋ หมายถึงซ่างกวนอวี่เฟยกับไป๋เสี่ยวจวี๋ใช่ไหม"
เสี่ยวกวยงงๆ ถามกลับ "ไป๋เสี่ยวจวี๋... คือเสี่ยวจวี๋เหรอ"
อู๋ไป๋คิดตรึกแล้วถาม "แล้วแกรู้จักฉางคงไหม"
"ฉางคงก็คือเสี่ยวจวี๋นั่นแหละ เพราะร่างแท้ของเขาคือต้นเก๊กฮวยปฐมกาลทองมืดที่เจ้านายปลูกขึ้นมาเอง เจ้านายเลยเรียกเขาว่าเสี่ยวจวี๋มาตลอด"
อู๋ไป๋ตกใจไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่าร่างแท้ของฉางคงจะเป็นดอกไม้ แถมยังเป็นต้นที่เขาปลูกขึ้นมาเองอีก
แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ เมื่อกี้เสี่ยวกวยถามถึงแต่ไป๋เสี่ยวจวี๋ แต่กลับไม่ถามถึงซ่างกวนหยูเฟยเลย
"เสี่ยวกวย แกรู้จักซ่างกวนหยูเฟยงั้นเหรอ"
"ซ่างกวนหยูเฟยก็คือเสี่ยวเฟยนั่นแหละ เขากับซ่างกวนฉางคงต่างก็ถูกเจ้านายปลูกขึ้นมาทั้งคู่"
อู๋ไป๋มึนตึ้บ "เดี๋ยวๆ ความหมายของแกคือ ร่างแท้ของซ่างกวนหยูเฟยก็เป็นดอกไม้ด้วยเหรอ"
"นางกับเสี่ยวจวี๋คือดอกไม้สองดอกที่ผุดขึ้นจากต้นเก๊กฮวยปฐมกาลทองมืดเหมือนกัน นับเป็นพี่น้องแท้ ๆ"
"เพราะเสี่ยวเฟยโตมาสวยมาก เจ้านายเลยมักล้อว่า พอเขาโตขึ้นจะรับเป็นสนมเฟย เลยเรียกเขาว่าเสี่ยวเฟยมาตลอด"
อู๋ไป๋ "......"
เวร! ฟังดูแบบนี้ตัวเขาชาติก่อนไม่เหมือนคนดีเลยนะเนี่ย
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือตัวตนของซ่างกวนหยูเฟย เธอซ่อนมันได้แนบเนียนเหลือเกิน
"เสี่ยวกวย ตอนนั้นรอบตัวฉันยังมีใครอีกบ้าง"
"ตอนแรกมีพวกเราสี่ตัว หลังจากนั้นเจ้านายก็สมรสกับจักรพรรดินี เสียเยว่"