อากาศของโลกเสวี่ยนเทียนช่างแปลกประหลาดนัก เมื่อครู่ยังเป็นร้อนกลางฤดูร้อน ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงไปแล้ว ใบไม้ร่วงหล่นระเด็ดระเดี่ยว
อู๋ไป๋เตือนว่า “รีบอาบเถอะ ไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ผิวน้ำจะเริ่มก่อตัวเป็นน้ำแข็ง”
“อ้า!”
อู๋ไป๋พึ่งพูดจบ ซีเหมินยุนอี้ก็กรี๊ดร้องออกมา มือทั้งสองฟาดน้ำกระจาย เหมือนมีบางอย่างลากร่างเขาจมลงใต้น้ำ
อู๋ไป๋ตกใจหนัก ว่ายน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่เพียงกำลังจะยื่นมือไป ซีเหมินยุนอี้ก็ตักน้ำกระฉอกเข้าใส่หน้าอู๋ไป๋ แล้วหัวเราะเยาะอย่างภาคภูมิก่อนว่ายน้ำหนีไป
อู๋ไป๋อึ้งไปครู่หนึ่ง จึงรู้ตัวว่าโดนซีเหมินยุนอี้หลอก ความโกรธก็พลันลุกขึ้น
“นายบ้าเหรอไง ห้ามเล่นมุกแบบนี้!”
ที่นี่อันตรายรอบด้าน เล่นแบบนี้มีแต่จะเกิดเรื่อง
“เฮ้ยอู๋! อย่าโกรธสิ! นี่มันผ่อนคลายสมดุลนะ ตอนรับมือกับกบกลืนฟ้าเมื่อกี้เครียดกันเกินไป ผ่อนคลายหน่อยก็เป็นผลดีต่อร่างกายกับจิตใจ”
อู๋ไป๋ไม่เสียเวลาพูดเปล่า รวบพลังเป็นลูกบอลน้ำขว้างใส่ซีเหมินยุนอี้ทันควัน
น้ำกระเซ็นระเด็ด ซีเหมินยุนอี้โดนขว้างจนหัวหมุนตาลาย
ชายหนุ่มส่ายหัวมึนตึ้งอย่างแรง แล้วเอื้อมมือล้วงหูตัวเอง “…เวรเอ๊ย! ฉันสู้กับนายเลย!”
พูดจบก็รวบพลังเป็นลูกบอลน้ำลูกใหญ่ ยังไม่วายหันไปบอกอู๋ไป๋ว่า “อย่าหลบนะ กลัวขว้างไม่โดน”
เขาเหวี่ยงมือกำลังจะขว้างลูกบอลน้ำเข้ามา แต่กลับกรี๊ดร้องขึ้นอีกรอบ ร่างทั้งหมดจมลงใต้น้ำ ลูกบอลน้ำขว้างไม่ทัน กลับโดนตกใส่หัวตัวเองเต็ม ๆ