อู๋ไป๋เดินตาวนตาล่องไปตามถนนในเมืองจิ้นเจียง
ฟ้าเริ่มโปรยหิมะ สีฟ้าครึ้มเหมือนกับใจของอู๋ไป๋เป็นทุกอย่าง
เขาคิดไม่ออก ทำไมผลการพิสูจน์ถึงออกมาแบบนี้?
ไป๋เสี่ยวจวี๋คนนั้นต้องมีปัญหาแน่ เธอต้องเป็นของปลอม แต่ทำไมผลพิสูจน์ถึงออกมาว่าเป็นของจริง?
อู๋ไป๋นั่งลงบนขอบทางเท้า หน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
ผลพิสูจน์นั้นเหมือนไม้ทีดอกหนึ่ง ตอกเขาจนมึนงง และยังหักล้างการสันนิษฐานเดิมทั้งหมดของเขา
ตอนนี้หัวอู๋ไป๋ระส่ำระสาย จับต้นชนปลายไม่ถูกเลย
ผลพิสูจน์นั้นต้องมีปัญหา
คิดไปคิดมา อู๋ไป๋รู้สึกว่าปัญหาอยู่ที่ผลพิสูจน์นั่นเอง
หรือว่าจะมีคนแอบทำมือ?
ในเมืองจิ้นเจียงต้องยังมีพวกร่วมแก๊งของพวกมันอยู่แน่ ไป๋เสี่ยวจวี๋กับกู่อี้หางถูกเสี่ยวชิงจับตาดูตลอด พวกมันไม่มีโอกาสส่งวิดีโอ ดังนั้นวิดีโอที่ไป๋ซู่หลินได้รับต้องเป็นฝีมือพวกร่วมแก๊งของมันแน่
ฉะนั้นพวกมันก็มีโอกาสแอบทำมือกับผลพิสูจน์ได้เช่นกัน
อู๋ไป๋ไม่กล้าโทรหาหลินตั้นจวง ตอนนี้เขายังไม่รู้จะเผชิญหน้าเธอยังไง
เขาส่งข้อความไปบอกให้เธอทำการพิสูจน์ใหม่
คราวนี้ให้ส่งคนจับตาดู จนกว่าผลพิสูจน์จะออก
“ที่รัก คุณอยู่ไหน?”
อู๋ไป๋มองข้อความจากหลินตั้นจวง ลังเลแป๊บหนึ่งแล้วตอบว่า “ผมไม่เป็นไร เดี๋ยวก็กลับ”
จากนั้นเขาโทรหาซีเหมินยุนอี้
“อู๋เฒ่า ไอ้หลานนี่ปากแข็งซะเหลือเกิน ไม่คิดว่าในแดนเซียนจะมีกระดูกแข็งแบบนี้ด้วย ให้เวลาฉันอีกหน่อย ฉันจะทำให้ปากมันเปิดออกให้ได้”
อู๋ไป๋วางสาย ถอนใจเบา ๆ
กู่อี้หางสมองไม่พิการ แต่เขากล้าปรากฏตัวต่อหน้าอู๋ไป๋ แปลว่าเขาเป็นกระดูกที่เคี้ยวยากตัวหนึ่ง
ช่วงนั้นรถคันหนึ่งแล่นผ่านหน้าเขาไป แล้วก็ถอยหลังกลับมา
“ท่านอู๋?”
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้น จึงรู้ว่าเป็นเฉินเป้า
เฉินเป้าลงจากรถวิ่งมาหา “ท่านอู๋ ทำไมมาอยู่ที่นี่? ผมนึกว่าตาเห็นผิดเองซะอีก”
“รอรถอยู่เหรอ? จะไปไหนเดี๋ยวผมส่ง”
อู๋ไป๋ยิ้มอย่างฝืน ๆ “เฉินเป้า ขอโทษนะ วันนี้ยุ่งมาก ดูแลไม่ทั่วถึง”
งานแต่งวันนี้เฉินเป้าก็มาร่วมด้วย แต่เขายุ่งเรื่องเยอะเกินไป ไม่ทันได้คุยกันสักเท่าไร ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่