แค่เสี้ยววินาทีก็ทำให้คนร่างหนึ่งกลายเป็นเถ้าถ่าน วิธีการอันแปลกประหลาดนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บวิ่งขึ้นทั่วร่าง
"ยังมีใครอีก?"
มู่จิ่วโจวชี้ไปที่ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพคนหนึ่งที่สวมชุดเกราะสีแดง
เมื่อเห็นอู๋ไป๋มองมาที่ตัว ชายผู้นั้นรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งร่าง ถอยหลังตุบตับ "ผู้บัญชาการ ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย..."
"ฟิ้ว!"
ร่างของอู๋ไป๋กระพริบวาบ หายไปจากที่ตรงนั้นในทันที
"หยุด!" เย่หลินเจียงตะโกนลั่น
สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงกระดูกแตกที่น่าขนลุก
ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพ เมื่ออยู่ต่อหน้าอู๋ไป๋กลับเปราะบางน่าสมเพช ราวกับทารกในผ้าพันคล้อง ไม่มีแม้แต่แรงตอบโต้เลยสักนิด
อู๋ไป๋บีบคอของเขาจนหักได้อย่างง่ายดาย
เสียงซ่าดังขึ้น!
กองเถ้าถ่านร่วงลงกองอยู่บนพื้น
ทุกคนรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งร่าง
เย่หลินเจียงมองมาด้วยแววตาเย็นชา ตะโกนด้วยความโกรธ "อู๋ไป๋! นายกล้าฆ่าคนของฉัน คิดว่าฉันกลัวนายงั้นเหรอ?"
อู๋ไป๋ยืดมือออกไป ดาบกว้างกลายเป็นสายฟ้าสีดำพุ่งเข้ามาอยู่ในมือ
เสียงโครม!
ดาบกว้างฟันลงพื้น
พื้นดินแตกร้าว รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกไปเหมือนตะขาบ วิ่งตรงมาจนถึงปลายเท้าของเย่หลินเจียงจึงหยุด
"ไม่พอใจ? งั้นก็เดินมาประชันกันเลย"
น้ำเสียงของอู๋ไป๋ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า ทำให้คนทั้งที่ตรงนั้นรู้สึกแผ่นประสาทหูสั่นคลอน
เย่หลินเจียงขบฟัดกราม แววตาเย็นเยียบราวกับงูพิษ
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ "ทุกคนฟังให้ดี ๆ นะ ซีฮวงนั้นยากจนข้นแค้น แต่ไม่ได้แปลว่าแม้แต่หมาตัวไหนก็จะมาเห่าใส่พวกเราได้"
"เรื่องอื่นพวกเราอาจไม่เก่ง แต่เรื่องฆ่าหมานี่เก่งทุกคน ใครไม่พอใจก็มาประชัน"