อู๋ไป๋จ้องมองศิลาจารึกอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงก้าวเดินตรงไปยังศิลาจารึกนั้น
สายตาของทุกคนต่างมารวมจดจ่อที่ตัวอู๋ไป๋
แต่เพียงก้าวไปไม่กี่ฝีเท้า แรงกดดันสุดสยองก็ถาโถมลงมาเหมือนภูผาทับ
อู๋ไป๋ร่างสะท้านเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเดินต่อไป
ยิ่งเดินไปเท่าไร แรงกดก็ยิ่งสยองขึ้นเท่านั้น
แต่ด้วยพลังร่างกายของอู๋ไป๋แล้ว แรงโน้มถ่วงแค่นี้ยังทำอะไรเขาไม่ได้
ไม่นานนัก อู๋ไป๋ก็เดินเข้าใกล้ศิลาจารึกราว 10 เมตร
ดวงตาของหม่าปู้เวยและพวกหดเกร็งรุนแรง พลังกายแข็งแกร่งชะมัด พวกเขาแท้จริงแค่เข้าใกล้ 20 เมตรก็ไม่ไหว แต่เสินลั่วคนนี้กลับเข้าได้ถึง 10 เมตร
ไม่เสียหายที่เป็นคนจากเผ่าเซียน พลังกายก็แข็งแกร่งเช่นนี้
แม้จะเข้าใกล้ได้ 10 เมตร แต่อู๋ไป๋ก็ยังมองไม่เห็นตัวอักษรบนศิลาจารึก
เขาก้าวออกไปอีกหนึ่งก้าว
ทว่าเพียงฉับพลัน ร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงคุกเข่าครึ่งตัวอยู่บนพื้น
อู๋ไป๋ถอยตัวออกมาอย่างเงียบ ๆ
ไม่ใช่ว่าเขาแบกไม่ไหว แต่ไม่มีความจำเป็น เขาพิสูจน์ตัวเองแล้ว ก็เพียงพอแล้ว
"ท่านเสินลั่ว มองเห็นหรือไม่ว่าบนศิลาจารึกนั้นจารึกอะไรไว้"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "มองไม่เห็น ถ้าอยากเห็นคงต้องเข้าใกล้ให้อยู่ในรัศมี 5 เมตร แต่ฉันเข้าใกล้ได้มากที่สุดแค่ 10 เมตรเอง"
"ดูเหมือนสมบัติของสุสานเซียนราชานี้ คงไม่มีส่วนกับฉัน"
หม่าปู้เวยยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"พวกเราแท้จริงแค่ 20 เมตรก็เข้าใกล้ไม่ได้ แต่ท่านเสินลั่วเข้าได้ถึง 10 เมตร น่าชื่นชมจริง ๆ"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างเยือกเย็น "นี่ท่านกำลังเยาะเย้ยฉันอยู่หรือเปล่า มองตัวอักษรบนจารึกไม่เห็น แล้วเข้าใกล้อีกสิบเมตรนั้นมันมีประโยชน์อะไร"