ทุกคนพร้อมกันเงยหน้ามองขึ้นไปที่เพดานโดยสัญชาตญาณ
แวบแรกไม่เห็นอะไรผิดปกติ แต่ถ้าจ้องมองให้ดี จะสังเกตเห็นลายเส้นบาง ๆ บนเพดาน มีแสงทองกะพริบผ่านขึ้นมาเป็นระยะ
หม่าปู้เวยหยิบคบเพลิงจากมือคนข้าง ๆ แล้วขว้างขึ้นไป
ภายใต้แสงไฟ รอยแสงทองเหล่านั้นชัดเจนขึ้นยิ่งกว่าเดิม
อู๋ไป๋ขมิบตามอง แต่ในใจกลับอึดอัดไม่พอใจ เมื่อก่อนทำไมเขาไม่เคยสังเกตเห็นเลย?
บนเพดานนี่ต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่แน่
หม่าปู้เวยเงยหน้าสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ดูเหมือนบนเพดานนี่จะซ่อนความลับไว้อีกชั้นสินะ"
หม่าอีเกอรับประโยคต่อทันที "งั้นแปลว่าสุสานเซียนอ๋องนี่ไม่ใช่สุสานเปล่า"
หม่าปู้เวยยิ้มแล้วพยักหน้า แต่ในใจกลับไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาแอบมองคนที่ค้นพบความลับนั้น แววฆ่าฟันผ่านขึ้นในแววตา
พวกที่ใจร้อนขาดสติแบบนี้ ปล่อยไว้ยังไงก็ก่อเรื่อง
เรื่องแบบนี้ แม้จะรู้ ก็ต้องกลืนไว้ในปาก ห้ามเอ่ยปาก
เสินลั่วอยู่ตรงนี้ ถ้าข้างบนมีของดีขนาดนั้นจริง พวกเขาจะแย่งหรือไม่แย่งกันแน่?
แต่เขาไม่รู้เลยว่า อู๋ไป๋กำลังเป็นห่วงเรื่องเดียวกัน
ถ้าบนเพดานมีสมบัติสะเทือนฟ้าสะเทือนดินซ่อนอยู่ ต่อให้อาศัยฐานะผู้จากแดนเทวภูมิ ก็อาจจะกดพวกหมาป่าเหล่านี้ไม่อยู่
ตอนนี้ก็ได้แต่ลุยทีละก้าวแล้วดูสถานการณ์
"เธอไปตรวจสอบดูสิ เป็นอะไรกันแน่?"
หม่าปู้เวยสั่งคนแรกที่ค้นพบความลับ
อีกฝ่ายคิดว่านี่คือการที่หม่าปู้เวยไว้ใจและให้โอกาสเขา จึงรีบเดินไปที่เพดานทันที ส่องดูลายเส้นบาง ๆ นั้นอย่างละเอียด