ซีเหมินอวิ๋นอี้ระงับความตื่นเต้นในใจไม่อยู่ เกือบจะแย่งกล่องมาจากมือของอู๋ไป๋
เขาเปิดกล่องออกอย่างไม่อาจรอคอย ยาเม็ดขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ล้อมรอบด้วยแสงฉานหลัวหลากสี ปรากฏขึ้นในสายตา
สีหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้ดูคลุ้มคลั่งเล็กน้อย... ในที่สุดก็ได้เม็ดยาทะลวงขั้นมาอยู่ในมือแล้ว
เขารอไม่ไหวที่จะอ้าปากกลืนมันลงไป
“ไอ้บื้อเดี๋ยวก่อน!” อู๋ไป๋รีบห้ามเขา เมื่อเห็นแววตางุนงงของอีกฝ่าย อู๋ไป๋จึงอธิบายว่า “เม็ดยาทะลวงขั้นต้องกินภายใต้เงื่อนไขพิเศษ ถึงจะดึงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้”
“เงื่อนไขพิเศษอะไรน่ะ?” ซีเหมินอวิ๋นอี้รีบถาม
อู๋ไป๋ยิ้มอย่างมีเลศนัยเล็กน้อย กล่าวว่า “เรื่องนี้คุณไม่ต้องถาม เก็บเม็ดยาทะลวงขั้นไว้ก่อน รอผมให้คุณกินเมื่อไหร่ค่อยกิน รับรองเซอร์ไพรส์แน่”
ยาเม็ดที่ล้อมรอบด้วยแสงฉานหลัวหลากสีนี้ สามารถช่วยให้เขาทะลวงสู่ขั้นเทพระดับที่ทุกคนใฝ่ฝัน แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของอู๋ไป๋ เขาก็ได้แต่กล้ำกลืนความอยากที่จะกลืนยาเม็ดนั้นทันทีลงไปอย่างฝืนใจ
“ข้าใช้พลังไปมากเกินไป ต้องพักฟื้นปรับลมหายใจ”
หลินตั้นจวงเดินเข้ามา มองซีเหมินอวิ๋นอี้อย่างไม่พอใจ พลางประคองอู๋ไป๋ “สามี ฉันพาคุณไปพักที่ห้องนะ”
จิตใจของซีเหมินอวิ๋นอี้จดจ่ออยู่กับความฝันที่จะทะลวงขั้นในไม่ช้า โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตารังเกียจของหลินตั้นจวงแม้แต่น้อย
ตอนอู๋ไป๋กำลังเข้าห้อง เขาหันไปสั่งเหลียงหย่วนว่า “นายไปเตรียมรถบรรทุกหนักคันหนึ่ง พรุ่งนี้ฉันจะขนประตูมิติไปส่งที่วังมังกรอัคคีในเมืองหลวง”