"เฒ่าอู๋โมโหแล้ว พวกแกซวยแน่"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เต็มไปด้วยสีหน้าสมน้ำหน้า ชี้ไปที่หม่าจิ่วหลิงแล้วตะโกนว่า "เฒ่าอู๋ อีนี่มันหมายปองความหล่อของนาย อยากได้ตัวนาย วางแผนจะจับนายกลับไปเป็นสามีมัน เอามันก่อนเลย"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกเล็กน้อย
"พวกแกมารวมกันเลย!"
อู๋ไป๋ถือไม้บรรทัดดำ เอ้อระเหยราวกับเดินเล่นในสวน เผชิญหน้าสามยอดฝีมือขั้นเทพโดยไร้ความตึงเครียดแม้แต่น้อย
"อู๋ไป๋ เจ้านี่หยิ่งยโสเกินไปแล้ว"
อู๋เทียนหยาใบหน้าเหี่ยวเฉาหม่นหมอง ระงับไม่อยู่ ตวาดด้วยโทสะ
อู๋ไป๋ยิ้มเงียบ ๆ ฆ่าหมาสักกี่ตัว จะมีอะไรน่าภาคภูมิใจ
เขาเพิ่งทะลวงขึ้นมา ตอนนี้ต้องการศึกใหญ่สักครั้งเพื่อเสริมรากฐานให้มั่นคง
ง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้ สามคนนี้ก็คือหมอนนั่นแหละ
"ฟึ่บ!"
ร่างอู๋ไป๋เลือนหาย ว่องไวดุจแสง ราวกับหายตัว ปรากฏตรงหน้าหม่าจิ่วหลิงในชั่วพริบตา
ไม้บรรทัดดำเปล่งแสงดำพวยพุ่ง กระบี่ปราณพลุ่งพล่านไม่หยุด
ไม่มีท่วงท่าฉูดฉาด ไม้บรรทัดดำฟาดลงมาตรง ๆ
หม่าจิ่วหลิงกลับสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน นางสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
แต่นางกลับไม่ยอมหลบหนี เลือกที่จะปะทะกับอู๋ไป๋ซึ่ง ๆ หน้า
ชาวเซียนยู่นั้นหยิ่งยโส ความรู้สึกเหนือกว่าที่ไร้เหตุผลทำให้นางไม่อาจถอยหลัง
หม่าจิ่วหลิงร่ายวิชา ดอกไม้สีขาวขนาดใหญ่บานสะพรั่งราวกับฐานบัว ห่อหุ้มนางไว้ภายใน
กระบี่นี้ของอู๋ไป๋ ปราศจากลูกเล่นใด ๆ ฟาดลงบนกลีบดอกไม้กลีบหนึ่ง
เสียงดังสนั่นกังวานใส!
กลีบดอกไม้กลีบหนึ่งระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ งูเหลือมดำพวยพุ่ง จากนั้นก็ทำลายกลีบดอกไม้ไปเกือบครึ่ง