หม่า จิ่วหลิงสะบัดชายผ้าพลิ้วไหว พลังรอบตัวน่าเกรงขาม นางค่อย ๆ ยกมือขึ้น สะบัดกลางอากาศ
เพียงเห็นพื้นที่เหนือศีรษะอู๋ไป๋บิดเบี้ยวในพริบตา
นางต้องการกดขี่อู๋ไป๋
แผนภาพความเป็นความตายใต้ร่างอู๋ไป๋หมุนเร็วขึ้นเล็กน้อย แสงขาวดำสานกัน หลั่งไหลขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง
“ตูม!”
พลังลมปราณคลั่งกระจายออกไปทั่วทิศ
สีหน้าหม่าจิ่วหลิงเปลี่ยนไป สะดุดถอยหลัง...ติดต่อกันหลายก้าว
นางมองอู๋ไป๋อย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าการโจมตีของตนจะถูกสกัดไว้อีกครั้ง
อู เทียนหยาเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้ว่าอู๋ไป๋รับมือยาก
กู่หยุนไห่กับหม่า จิ่วหลิงเพิ่งมาถึงโลก ไม่รู้จักความร้ายกาจของอู๋ไป๋ ยืดเยื้อต่อไปคงเสียเปรียบ
ซีเหมิน อวิ๋นอี้กลับหัวเราะร่า เยาะว่า “ป้าคนนี้ ก็แค่นี้ยังหน้าด้านพูดตลอดว่าอาณาเขตเซียนเก่งกาจแค่ไหน ข้าว่าไม่เห็นเป็นไงเลย”
“หมาหมู่บ้านเกิดใหม่ ดูนายแกสิ อู๋ไป๋นั่งอยู่เฉย ๆ มันยังทำอะไรไม่ได้เลย แกไปนับญาติผิดแล้วหรือไง”
ใบหน้าแก่ของอู เทียนหยาคร่ำเครียดแทบหยดน้ำ
“ท่านหญิง ให้ข้าช่วยสังหารอู๋ไป๋”
หม่า จิ่วหลิงกำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินกู่หยุนไห่พูดว่า “หม่า จิ่วหลิง พวกเราเพิ่งมาโลก ไม่คุ้นเคยที่นี่ ในเมื่ออู เทียนหยายบอกว่าเด็กนี่ไม่ธรรมดา งั้นรีบกำจัดเสียเถิด”
“อู๋เทียนหยาเป็นผู้ตกค้างจากเขตเซียนของเรา เขาออกมือช่วย ไม่นับว่าทำให้ศักดิ์ศรีเขตเซียนด่างพร้อย”