ใบหน้าอันยั่วยวนของหม่าจิ่วหลิงแฝงรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ป้า อย่ายิ้มเลย น่าเกลียดจริง ๆ ยิ้มทีผีก็ยังจะผูกคอตาย ข้าเกือบขย้อนข้าวค้างคืนออกมาแล้ว”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดพลางเลือดไหลทะลักจากมุมปาก
หม่าจิ่วหลิงมีสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย แววตาดุดัน เสียงแหบพร่าว่า: “ใกล้ตายอยู่แล้วยังปากดีอีก ดูท่าแกคงไม่อยากตายดี ๆ สินะ”
พูดจบ ฝ่ามือก็สั่นสะเทือนเบา ๆ
ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้สึกเพียงว่าแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง กระดูกของพวกเขากำลังคราง ดังกร๊อบแกร๊บ อวัยวะภายในสั่นไม่หยุด ราวกับจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
“พวกคนพื้นเมืองโลกต่ำตม ถ้าเจ้าคุกเข่าขอความเมตตา ข้าจะให้พวกเจ้าได้ตายอย่างสบาย มิฉะนั้น จะทำให้พวกเจ้าตายอย่างทรมาน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้อ้าปาก พ่นเลือดออกมาคำโต
เขาพูดอย่างยากลำบากว่า: “เทพธิดา? ฮิ ๆ…… นิสัยอย่างเจ้า หมูไม่แยแส หมาก็ไม่แทะ จะให้พูดดี ๆ ด้วย ข้านี่แหละอ้าปากไม่ลง”
“แกคิดว่าใคร ๆ ก็เหมือนพวกกระดูกเดนจากหมู่บ้านเกิดใหม่ที่เห็นใครก็คุกเข่า ข้าน้อยนี่กล้าทำทุกอย่าง เว้นแต่เรียกหมาว่าพ่อ ลืมบรรพบุรุษแซ่ตัวเอง”
หม่าจิ่วหลิงเต็มไปด้วยความดุร้าย กล่าวอย่างเหี้ยมโหดว่า: “ในเมื่อพวกเจ้าอยากตาย เช่นนั้นข้าก็จะให้ตามที่ขอ ให้พวกเจ้าคนพื้นเมืองต่ำตมได้รู้ว่า การล่วงเกินดินแดนเซียนของข้าต้องชดใช้ด้วยอะไร”
“ขอเพียงไม่ใช่แต่งงานกับเจ้า ยังไงก็ได้ทั้งนั้น ฮิ ๆ……”
ซีเหมินอวิ๋นอี้เต็มปากไปด้วยเลือด แสยะยิ้มประหลาด
“พวกเจ้าคนพื้นเมืองต่ำตม แกยั่วโมโหข้าสำเร็จแล้ว ข้าจะมอบความตายให้พวกเจ้า”