อู๋ไป๋กวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง
แต่รอบด้านมีเพียงเทือกเขาลูกแล้วลูกเล่า ไม่พบผู้คนเลยสักนิด?
หรือว่าเขารู้สึกไปเอง?
อู๋ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย ปล่อยสัมผัสทิพย์ขยายออกไป สำรวจทั่วบริเวณ
ทันใดนั้น เขาก็จับกลิ่นอายสายหนึ่งได้อย่างแม่นยำ
สายตาของอู๋ไป๋พุ่งตรงไปยังเนินเขาเตี้ย ๆ ที่อยู่ไม่ไกล
บนเนินนั้นไร้พืชพรรณ ถูกหิมะสีขาวปกคลุม
อู๋ไป๋พุ่งตัวมุ่งหน้าไปทางนั้น
เมื่อเข้าไปใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนแผ่วเบาของกลิ่นอายอย่างชัดเจน
บนเนินมีคน
อู๋ไป๋อาศัยจังหวะทะยานตัวไม่กี่ครั้งก็ขึ้นไปบนเนินเขาเตี้ย ๆ ได้ สัมผัสทิพย์แผ่ขยาย
แต่บนเนินกลับโล่งว่างเปล่า ไม่มีต้นไม้หรือหินผาบัง มีที่ซ่อนคนไม่ได้เลย
ทว่ากลิ่นอายสายหนึ่งกลับลอยอยู่ในอากาศใกล้ ๆ อย่างชัดเจน
คิ้วกระบี่ของอู๋ไป๋เลิกขึ้นเล็กน้อย ซ่อนตัวได้แนบเนียนดีนัก ต่อให้เป็นวิญญาณภูตผีปีศาจที่อยู่ในขอบเขตสัมผัสทิพย์ ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาเขาไปได้
ทันใดนั้น อู๋ไป๋รู้สึกขนลุกขึ้นมาวาบ
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง พื้นหิมะที่ถูกเขาเหยียบย่ำเผยให้เห็นประกายสีเขียวเข้ม
อู๋ไป๋ย่อตัวลง ค่อย ๆ ปัดหิมะออก
เนินเขานี้กลับเป็นสีเขียวเข้ม
โครงสร้างของภูเขาดูราวกับประกอบขึ้นจากขนนกที่งดงามแต่ละชิ้น
อู๋ไป๋ยื่นมือไปจับขนนกชิ้นหนึ่ง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกราวกับโลหะ
เขาออกแรงดึง ก็ถอนออกมาได้หนึ่งเส้น
การกระทำนี้ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา เพราะทันใดนั้นเนินเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือน หิมะถล่มร่วงหล่นราวกับน้ำตก เผยให้เห็นพื้นที่สีเขียวเข้มเป็นบริเวณกว้าง