นกยักษ์ดุร้ายดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม กล่าวว่า “อยากรู้นักหรือ? รอให้พวกเจ้าตายเมื่อไหร่ ข้าจะบอกเอง”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว กล่าวอย่างจนใจ “ไอ้สัตว์ทั้งหลายนี่คุยกันดี ๆ ไม่เป็นหรือไง?”
“เจ้ามดปลวกต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นเผ่านกยูงผู้สูงศักดิ์”
อู๋ไป๋ขยับแขนขา เป็นสัญญาณว่าเขาหมดอารมณ์จะพูดคุยต่อแล้ว
ไม้บรรทัดดำในมือระเบิดแสงสีดำเจิดจ้าออกมา
“ฉัวะ!”
กระบี่พลังแหลมคมพุ่งทะยานออกไป ฟันใส่สิ่งใหญ่โตกลางอากาศ
นกยูงอ้าปากกว้าง พ่นพลังงานสีเขียวหม่นออกมา สลายกระบี่พลัง แล้วกระหน่ำลงมาใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋หลบหลีกอย่างรวดเร็ว พื้นดินถูกพลังสีเขียวหม่นระเบิดจนพังต่อเนื่อง
“ไอ้สัตว์นี่ไม่ได้แปรงฟันมานานแค่ไหนแล้ว กลิ่นปากแรงจริง”
อู๋ไป๋หยุดไปชั่วครู่ เย้ยหยัน “ลืมไปว่าไอ้สัตว์นี่ไม่มีฟัน”
พูดไปพลาง อู๋ไป๋ก็ตวัดกระบี่
กระบี่พลังมหาศาลฉีกอากาศว่างเปล่าฟันตรงไปยังนกยูง
นกยูงใช้กรงเล็บมหึมาที่อาบไปด้วยแสงสีเขียวหม่น ขยี้กระบี่พลังจนแตกสลายโดยตรง
จากนั้น หัวใหญ่โตของมันก็สะบัด
หงอนขนสีเขียวหม่นแต่ละเส้นกลายเป็นหอกยาวหลายเมตร พุ่งลงมาใส่อู๋ไป๋ราวกับฝนที่ตกลงมาอย่างหนาแน่น
“มู่มู่ หลบเร็ว!”
อู๋ไป๋เคลื่อนไหวคล้ายมังกรแหวกว่าย หลบหลีกอยู่ในที่นั้นอย่างต่อเนื่อง
หอกหนาเท่าต้นขาและยาวหลายเมตรแต่ละเล่ม ปักกระแทกลงพื้นข้างตัวเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
พื้นดินระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ดินปลิวสูงถึงร้อยเมตร