ยวนเฮิงก็มากินข้าวที่ร้านอาหารเช่นกัน
พอไปถึงหน้าร้าน ก็เห็นดาบใหญ่ของอู๋ไป๋วางกองอยู่บนพื้น
"เด็กบ้านี่ ของมีคมก็วางทิ้งขว้าง"
เข้มโค้งตัวลงอยากหอบดาบใหญ่ไปคืนให้อู๋ไป๋
แต่พอออกแรงหน่อยเดียว ดาบก็ไม่ขยับเลย กลับได้ยินเสียงกร๊วกจากเอวตัวเอง
"โอ๊ย เอวฉันนี่!"
ยวนเฮิงปล่อยดาบ ลูบหลังส่วนเอวไปมา "ดาบเน่า ๆ อะไรเนี่ย ทำไมหนักแบบนี้?"
ยวนเฮิงไม่เชื่อ จึงอัดพลังลงสองมือ คว้าด้ามดาบแล้วออกแรงยก
เปรี้ยง!
แผ่นหินใต้เท้าแตกกระจุย แต่ดาบใหญ่ก็ยังไม่ขยับแม้แต่นิด
ยวนเฮิงตะลึง ดาบใบนี้หนักเกินธรรมดาไปมาก
เด็กอย่างอู๋ไป๋หยิบขึ้นมาได้ยังไง?
แรงของเด็กคนนี้แรงเกินธรรมดาจริง ๆ
ยวนเฮิงยอมแพ้ขาด
เดินเข้าไปในร้าน เห็นอู๋ไป๋กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงเดินมานั่งลงข้าง ๆ แล้วถามไถ่ ๆ ว่า "ดาบนายน่ะหนักเกินไปแล้ว เกินหนึ่งล้านชั่งแน่ ๆ เลยมั้ง?"
"แรงของนายก็แรงแปลกประหลาด ไม่รู้ฝึกมายังไง เมื่อกี้ฉันลองยกดู ขยับไม่ไหวเลย"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วตอบ "ฉันถือมันก็เหนื่อยเหมือนกัน"
"ฉันเห็นนายถือมันเหวี่ยงได้คล่องชะมัด"
"นั่นมันก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฉันชูสองมือยังยากเลย"
อู๋ไป๋ไม่อยากคุยเรื่องดาบใหญ่ต่อ จึงเปลี่ยนเรื่อง "ลาวยวน เรื่องที่ฉันฝากนายไปสืบเรื่องหมู่บ้านผู้กลับชาติ สืบไปถึงไหนแล้ว?"
สีหน้ายวนเฮิงมืดลง "พวกนั้นมันเจ้าเล่ห์เหลือเกิน สืบอะไรไม่ออกเลย"
"หมายความว่าหมู่บ้านผู้กลับชาติอยู่ที่ไหน นายก็ยังไม่มีข่าวเลยสักนิด"
ยวนเฮิงหน้าตึงเครียดเต็มไปหมด
อู๋ไป๋ถอดหายใจยาว เขาเข้าใจแล้ว
"รีบเถอะ พวกสุนัขของภูมิภาคเซียนพวกนั้น มันมีชีวิตอยู่ก็น่ารังเกียจ"
ยวนเฮิงพยักหน้า
"อ้อ ฉันจะกลับกับเจ้าหญิงมังกรตอนบ่ายนี้แล้ว มีอะไรโทรหาฉันได้เลย"
เหลยมู่หมู่ตกใจ "พี่อู๋ไป๋ พวกพี่จะกลับตอนบ่ายนี้เหรอ?"
"อือ พี่สะใภ้ยังอยู่ที่หุบเขาเหมยฮวา ฉันต้องกลับไปรับเธอ แกอยู่ดูแลอาจารย์ให้ดี ๆ อยากมาเมืองจิ้นเจียงเมื่อไรก็มาได้"
"อือ" เหลยมู่หมู่พยักหน้าเล็ก ๆ
ช่วงบ่าย อู๋ไป๋กับเจ้าหญิงมังกรก็ออกเดินทางกัน
พอพลบค่ำ ก็ถึงหุบเขาเหมยฮวา
……
อู๋ไป๋คุยกับหลินตั้นจวงแล้ว ว่าจะเดินทางกลับพรุ่งนี้
ออกมาได้หลายวันแล้ว
"เหล่ามู่ นายจะกลับกับพวกเรา หรือจะอยู่ต่อที่นี่?"