มังกรกระบี่คำรามสนั่น พุ่งเข้าโจมตีหยดโลหิตแก่นแท้ที่เปล่งประกายแพรวพราวนั้นอย่างไม่มียั้ง
“ตูมมมมม...!”
คลื่นกระบี่นับไม่ถ้วนระเบิดออก พลังอันน่าสะพรึงกลัวพัดกระหน่ำ บิดเบือนอากาศโดยรอบจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น
แต่เมื่อคลื่นกระบี่นับพันสายสลายไปหมดแล้ว หยดโลหิตแก่นนั้นก็ยังคงสุกสว่าง เจิดจ้าด้วยแสงประกายงดงาม ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
มู่จิ่วโจวเบิกตากว้าง ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความพ่ายแพ้
เขาพบว่าตนเองไม่สามารถสั่นคลอนหยดโลหิตนี้ได้เลย
ขณะนั้น อู๋ไป๋ไม่ได้มีเพียงรอยเลือดเต็มตัว ปากของเขายังมีเลือดสดไหลทะลักออกมามากมาย
เขาใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
หยดโลหิตแก่นนี้ทรงพลังเกินไป ต้านไม่อยู่ หนีก็ไม่พ้น ได้แต่ทนรับอย่างเดียว
หากร่างกายของเขาไม่แข็งแกร่ง ตอนนี้คงกลายเป็นหมอกเลือดเหมือนสิงซื่อหมิงไปแล้ว
ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึง เศษหินรอบตัวอู๋ไป๋ถูกบดจนกลายเป็นผงธุลี
“เฒ่ามู่ มันไร้ประโยชน์ นี่คือโลหิตแก่นของผู้แข็งแกร่งขั้นเทพ ข้านึกว่าเจ้าจะเจ๋งถึงระดับขั้นเทพแล้ว ที่แท้ข้าก็ประเมินเจ้าสูงไป”
อู๋ไป๋พูดพลางเลือดพุ่งออกจากปากไม่หยุด แต่ยังมีอารมณ์ล้อเลียนมู่จิ่วโจว
“ขั้นเทพมันเป็นแค่ตำนาน”
มู่จิ่วโจวขมวดคิ้วพูด
อู๋ไป๋ไม่เข้าใจประโยคนี้ในทันที หมายความว่าขั้นเทพเป็นแค่ตำนานอย่างนั้นหรือ?
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว ร่างกายทั้งร่างถูกกดจนคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น กระดูกเริ่มปริแตก เส้นเอ็นก็เริ่มขาดร้าว