หลานหลิงเอ๋อร์กอดกีตาร์ตัวหนึ่งกลับมา แล้วถามว่า "ผู้อาวุโสหลินอยากฟังอะไรหรือไม่"
"อะไรก็ได้!" อู๋ไป๋พูดอย่างเรียบเฉย
หลานหลิงเอ๋อร์กล่าว "ผู้อาวุโสหลิน เช่นนั้นข้าจะร้องเพลงดังของหลานหลิงเอ๋อร์ 'รักที่ไม่อาจสมหวัง'"
"เปลี่ยนเพลง"
อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชา สวมรอยเป็นหลานหลิงเอ๋อร์แล้วยังจะร้องเพลงดังของนางอีก ช่างอำมหิตนัก
ถ้าหลินตั้นจวงรู้ว่าหลานหลิงเอ๋อร์ตายไปแล้ว และหลานหลิงเอ๋อร์ตอนนี้เป็นของปลอม คงต้องเสียใจมาก
"ชื่อเดิมของเจ้าคืออะไร"
หลานหลิงเอ๋อร์สีหน้าค่อนข้างลำบากใจ พูดเสียงเบา "จินเหลียน"
อู๋ไป๋ "……"
"เจ้าแซ่พานหรือ"
หลานหลิงเอ๋อร์สีหน้าลำบากใจ "ข้าเติบโตในหออสูรทมิฬมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีนามสกุล"
มุมปากของอู๋ไป๋กระตุกหลายครั้ง
หออสูรทมิฬตั้งชื่อให้คนพวกนี้ มักใช้ดอกไม้และต้นไม้เป็นชื่อ เพื่อคอยย้ำเตือนพวกนางว่าชีวิตของพวกนางต่ำต้อยดั่งหญ้า
อย่างไรก็ตาม ชื่อจินเหลียนนี่ตรงกับความเป็นจริงดีนัก หญิงตรงหน้าคนนี้เหมือนพานจินเหลียน ล้วนเป็นสตรีใจอำมหิต
"เช่นนั้นข้าขอประทานนามสกุลให้เจ้า"
จินเหลียนมองอู๋ไป๋ แววตายินดี "ขอบคุณผู้อาวุโสหลิน"
"ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าก็แซ่พาน"
จินเหลียนตะลึงงันไปทันที มองอู๋ไป๋อย่างเหม่อลอย
"ทำไม ไม่ชอบหรือ" แววตาของอู๋ไป๋กลายเป็นอันตราย
ใบหน้าสวยของจินเหลียนซีดเผือด รีบกล่าว "ขอบคุณผู้อาวุโสหลิน"
"ไม่ต้องเกรงใจ!" อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "พานจินเหลียน เริ่มได้"
จินเหลียนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง รังเกียจนามสกุลนี้ยิ่งนัก และรังเกียจชื่อตัวเองยิ่งกว่า แต่กล้าที่จะโกรธแต่ไม่กล้าพูด