ยามเช้า หลินฉิง เหลียงหย่วน และถังเป่าเอ๋อร์ต่างตื่นกันแล้ว เป่าเอ๋อร์ชินกับการออกไปฝึกฝนข้างนอก
เพราะเวลาอยู่ในห้อง พวกเขามักจะไม่มีสมาธิพอ จะต้านเสน่ห์ของเตียงไม่ไหว จึงตกลงกันว่าจะตื่นเช้ามาฝึกฝนทุกวัน
ทั้งสามเดินผ่านห้องนั่งเล่น เห็นซีเหมินอวิ่นอี้ขดตัวหลับสบายอยู่บนโซฟา
ทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“ไอ้นี่มานอนห้องนั่งเล่นได้ไงเนี่ย”
หลินฉิงก้าวไปข้างหน้า ใช้นิ้วจิ้มซีเหมินอวิ่นอี้
ซีเหมินอวิ่นอี้สะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต กระเด้งตัวลุกพรวด
หลินฉิงตกใจ ถอยกรุดไปหลายก้าว
ถังเป่าเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย “นายมานอนที่นี่ได้ไง”
“ใช่ ๆ ฉันมานอนที่นี่ได้ไง” ซีเหมินอวิ่นอี้ยังไม่หายงัวเงีย ขยี้ตาปรือ ๆ อยู่สักพัก มือก็ชะงักกึก “แล้วตาเฒ่าอู๋ล่ะ”
ถังเป่าเอ๋อร์บอก “พี่ชายฉันต้องยังนอนอยู่แน่ ๆ”
“ไม่ได้ ฉันต้องไปดู” ซีเหมินอวิ่นอี้กังวลว่าอู๋ไป๋จะแอบหนีไปตอนกลางดึก ก็เลยนั่งเฝ้าอยู่ในห้องนั่งเล่นเตรียมดักอู๋ไป๋ แต่แล้วก็เผลอหลับไปได้
โทษโซฟาพัง ๆ นั่นน่ะสิ นุ่มสบายเกินไป ทำเอาคนง่วงง่าย
ซีเหมินอวิ่นอี้กำลังจะขึ้นชั้นสอง หลินตั้นจวงก็เดินลงบันไดมาพอดี
“ตาเฒ่าอู๋ยังนอนอยู่เหรอ”
หลินตั้นจวงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ตอนเธอตื่น อู๋ไป๋ก็ไม่อยู่แล้ว คงแอบออกไปเงียบ ๆ
“เขาไม่อยู่แล้วนะ คงไปแล้ว”
ซีเหมินอวิ่นอี้กระโดดโหยง “เกินไปแล้ว!” เขาตะโกน “หมอนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ ต้องแอบเผ่นหนีแน่”
พูดจบก็หันหลังวิ่งไปที่ประตู “ไอ้สารเลวเอ๊ย กล้าแอบหนีไปคนเดียว เรื่องสนุกแบบนี้ไม่ยอมชวนฉัน มันเกินไปจริง ๆ”