อู๋ไป๋และคนอื่นๆ พักอยู่ที่ตำหนักตะวันตกเรียบร้อย
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
อู๋ไป๋ที่กำลังสำรวจห้องของตัวเองอยู่ก็พูดขึ้นลอยๆ ว่า “เข้ามา!”
ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเฉินเยวียน ที่ไหนได้คนที่ผลักประตูเข้ามาคือพานจินเหลียน
“นี่ไม่ใช่คุณพานหรอกหรือ? ไม่อยู่รับใช้เจ้าตำหนัก มาหาฉันที่นี่ทำไม?”
ถึงแม้เพราะเหตุผลของเฮ่ออวิ๋นอี้จะฆ่าผู้หญิงคนนี้ตอนนี้ไม่ได้ แต่การยั่วโมโหให้เธอหงุดหงิดก็ดีเหมือนกัน
พานจินเหลียนหน้าสวยหมองคล้ำ พูดเสียงเข้มว่า “ท่านผู้อาวุโสหลิน ตอนนี้ข้าก็ถือว่าเป็นผู้หญิงของเจ้าตำหนักแล้ว การที่ท่านเรียกข้าแบบนี้ คิดว่าเจ้าตำหนักคืออู่ต้าลางหรืออย่างไร?”
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะอย่างดูหมิ่น “อย่าเอาเจ้าตำหนักมาข่มฉัน ถ้าไม่พอใจ ก็เอาเรื่องนี้ไปบอกเจ้าตำหนักได้เลย”
“แล้วอีกอย่าง พานจินเหลียนก็เป็นคนสวยนะ ไม่งั้นจะไปยั่วซีเหมินชิ่งได้ยังไง? ชื่อนี้เหมาะกับคุณจริงๆ”
พานจินเหลียนโกรธจนหน้าซีดสลับแดง
“หลินไป๋ ปากเสียของนายจะต้องชดใช้”
เธอขี้เกียจนี่เสแสร้งแล้ว เรียกชื่อเขาโดยตรง
อู๋ไป๋ตาเย็นชา “งั้นฉันก็จะบอกคุณเหมือนกันว่าคุณจะต้องชดใช้ที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวมากกว่า”
“พานจินเหลียน ก็แค่ตบคุณไปฉาดนึง ให้คุณคุกเข่าทั้งคืน ช่วยล้างเท้าให้ที นี่มันคือการให้เกียรติคุณ คุณควรจะรู้สึกขอบคุณต่างหาก”
“อย่าคิดว่าพอขึ้นเตียงเฮ่ออวิ๋นอี้ได้แล้วจะมาเหิมเกริมต่อหน้าฉัน จำไว้ให้ดี คุณก็แค่ของเล่น แต่ฉันคือแขนขวาของเจ้าตำหนัก”