ในที่สุดก็จะได้ออกจากที่ห่างไกลผู้คนเสียที
อู๋ไป๋เดินออกจากเทือกเขา รถเช่าตอนขามายังจอดอยู่ ขับกลับเมืองหนานหลิน
สอบถามทางเล็กน้อย ก็มาถึงสำนักดาบสกุลหลิว
เขาเคยรับปากหลิวฉางเซิงไว้ว่า ถ้าผ่านเมืองหนานหลินจะแวะมาเยี่ยม
อู๋ไป๋มาถึง ทำให้หลิวฉางเซิงตื่นเต้นเป็นพิเศษ
คืนนั้น อู๋ไป๋พักค้างที่สำนักดาบสกุลหลิวหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทาง
สายวันนั้น อู๋ไป๋ก็กลับถึงเมืองจิ้นเจียง
"พี่ชาย เนื้องูเหลือมที่พี่เอามาล่ะ?"
ถังเป่าเอ๋อร์มองอู๋ไป๋ตาละห้อย
อู๋ไป๋อุ้มถังถังด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างโบกเบา ๆ แสงสว่างวาบหนึ่ง เนื้องูเหลือมก้อนใหญ่หลายก้อนก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน
ทุกคนชินกับวิธีการเหมือนเล่นกลของอู๋ไป๋แบบนี้แล้ว
โชคดีที่เขาเฉือนเนื้องูเหลือมเก็บไว้ในแหวนมิติล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นแม้แต่เศษเนื้อยังไม่มีเหลือ
ศึกระหว่างเขากับอู๋เชียนซานคราวนั้น ทำลายศพงูยักษ์เสียสิ้น
สายวันนั้น มีงานเลี้ยงเนื้องูเหลือมเต็มโต๊ะ
หลินตั้นจวง ตวนมู่จิ้ง และคนอื่น ๆ ตอนแรกไม่กล้ากิน
แต่หลังจากอู๋ไป๋เกลี้ยกล่อม พอกินคำแรกก็หยุดไม่ได้ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
กินอิ่มนอนหลับ มู่จิ่วโจวดึงอู๋ไป๋ไปข้าง ๆ "ตอนนี้หญ้าเกล็ดมังกรเก้าชั้นกับไผ่หิมะไร้รอยได้มาแล้ว หลอมเม็ดยาทะลวงขั้นได้หรือยัง?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "รอข้าเตรียมตัวก่อน พรุ่งนี้ก็เริ่มหลอมโอสถได้"