อู๋ไป๋กำลังคุยกับเล่ยมู่มู่หยู่ หยวนเหิงก็มาถึง
"อู๋ไป๋ ขอโทษด้วยนะ ให้รอนานเลย!"
อู๋ไป๋ยิ้ม "พวกเราสนิทกันขนาดนี้ จะมัวเกรงใจกันทำไม? อ้อ มีเรื่องจะบอกด้วย ฉันว่าจะพามู่มู่ออกไปฝึกฝน นายไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
เหลยมู่มู่ตกใจ คิดในใจ "พี่อู๋ไป๋ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว ไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด"
หยวนเหิงขมวดคิ้วเตรียมปฏิเสธ แต่กลับเห็นมือของอู๋ไป๋มีแสงแวบหนึ่ง ขวดเล็กสีขาวปรากฏขึ้นมา คำพูดที่เกือบจะหลุดปากก็ถูกกลืนกลับไปทันที
ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ "ไม่มีปัญหา! ให้ไปฝึกกับนาย ฉันสบายใจร้อยเปอร์เซ็นต์"
เล่ยมู่มู่ทำหน้าตะลึงงัน
หยวนเหิงเดินเข้าไปใกล้ มองขวดเล็กสีขาวในมืออู๋ไป๋ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ในนี้คือ... เม็ดยาทะลวงขั้น?"
อู๋ไป๋พยักหน้าน้อย ๆ แล้วส่งให้หยวนเหิง
หยวนเหิงดีใจราวกับได้สมบัติล้ำค่า ตื่นเต้นจนหน้าเก่าขึ้นสีแดงก่ำ
"เฒ่าหยวน ตอนนี้พลังปราณฟ้าดินพุ่งสูง การกินเม็ดยาทะลวงขั้นก็ไม่ต้องให้คนอื่นช่วยรวบรวมปราณแล้ว แต่ก็ต้องระวังหน่อยนะ เม็ดยาทะลวงขั้นฤทธิ์แรงมาก นายควรปรับสภาพให้ดีที่สุดก่อนค่อยกิน"
หยวนเหิงพยักหน้ารัว
ตอนนี้พลังปราณพุ่งสูง ไม่จำเป็นต้องให้เขาจัดค่ายกลรวบรวมปราณเพื่อช่วยหยวนเหิงรวบรวมปราณอีกแล้ว ใช้พลังปราณระหว่างฟ้าดิน ผสานกับเม็ดยาทะลวงขั้น ก็จะทำให้ทะลวงขั้นได้ง่ายขึ้นมาก
เล่ยมู่มู่ถึงได้เข้าใจว่าทำไมอาจารย์ของนางถึงตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ ที่แท้ก็เพื่อเม็ดยาทะลวงขั้นนี่เอง อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่