ซีเหมินอวิ๋นอี้พลังเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แถมได้ราชาปีศาจหมิงหลงมาเป็นบริวารอีกหนึ่ง ถือเป็นความยินดีสองต่อ
อู๋ไป๋ใช้มื้อหม้อไฟเป็นรางวัล
อิ่มหมีพีมแล้ว ก็ถึงเวลาไปตามหาราชาปีศาจลิงแดง
"ราชาปีศาจหมิงหลง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจับหลานของราชาปีศาจลิงแดงไว้"
ราชาปีศาจมังกรนิทราไม่ปิดบังอะไร พยักหน้าเบา ๆ
"เจ้าจับหลานของราชาปีศาจลิงแดงไปทำอะไร?"
ราชาปีศาจมังกรนิทราลังเลแวบหนึ่ง แล้วตอบว่า "เป็นราชาปีศาจลิงแดงต่างหากที่ขอให้ข้าจับ"
ทุกคนหน้าตื่นตะลึงทั้งแก๊ง
"เจ้าเด็กน้อยตัวนั้นมันก็แค่เด็กเกเรสุดขีด ไม่มีกฎหมายในหัว ราชาปีศาจลิงแดงมีหลานอยู่แค่คนเดียว รักจนฝังใจ ห้ามไม่ได้ เลยต้องมาขอร้องข้าแทน"
ทุกคนอึ้งไปทั้งหน้า
"มีข่าวลือว่าเจ้ากับราชาปีศาจลิงแดงไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ก็เป็นการแสดงละครกันหมดเลยหรือ?"
ราชาปีศาจหมิงหลงส่ายหัว "แดนหมื่นปีศาจเหลือพวกเฒ่าที่สู้ได้แค่ไม่กี่ตัว จะไปไม่ลงรอยกันได้อย่างไร? แค่แสร้งให้คนภายนอกดูเท่านั้นเอง"
"มนุษย์จ้องเล็งพวกเราอยู่ตลอด พอเราเริ่มแผ่ขยาย พวกเขาจะเข้ามาขวางกั้นทันที"
"พวกเราจึงไม่มีทางเลือก ต้องสร้างภาพว่าไม่ลงรอยกันเพื่อหลอกพวกเขา"
ซีเหมินหยุนอี้ขมวดคิ้ว "แล้วพวกแกทำไมไม่ตอบโต้ล่ะ? โดนรังแกแล้วไม่เอาคืน น่าอายชะมัด"
เสี่ยวชิงแซะว่า "คำถามนี่มันโง่เหมือน 'ทำไมไม่กินเนื้อ' เลยนะ"
"ถ้าพวกเขาชนะได้ จะต้องมาหลบซ่อนอยู่ในแผ่นดินแห้งแล้งแบบนี้ทำไม?"