อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
เรื่องครั้งนี้สร้างสัญญาณเตือนให้เขาจริง ๆ
การเดินทางไปแดนมารมืดทำให้พวกเขาฝีมือก้าวกระโดด พอกลับมาก็ผ่อนประลายไปหน่อย ไม่ได้เอาคนจากภูมิภาคเซียนกับต่างเผ่ามาใส่ใจเท่าไร
ความหยิ่งผยองครั้งนี้แทบทำให้เขาไม่มีแม้แต่โอกาสเสียใจ
ถ้าเผชิญศัตรูต่อหน้า เขาไม่เคยหวาดกลัว
แต่อย่างครั้งนี้ ศัตรูซุ่มอยู่ในความมืด ค่อย ๆ วางแผนทีละก้าว แนบเนียนราวกับด้ายร้อยประสาน เขาไม่มีแม้แต่โอกาสขืนเลย
เยี่ยนอู๋ซวงพูดว่า "ฉันเห็นว่านายมีเรื่องต้องรับมืออีกเพียบ เราไม่รบกวนแล้ว"
"พวกท่านจะไปแล้วเหรอ?" อู๋ไป๋ตกใจ
หเยี่ยนอู๋ซวงพยักหน้า
"ครั้งนี้เรากลับมาไม่ได้อยู่นาน แม้ตอนนี้จะเป็นแค่อวตารของอวตาร แต่ผลกระทบต่อโลกก็ยังใหญ่หลวง"
"เราต้องรีบกลับ อู๋ไป๋ มีโอกาสค่อยพบกันใหม่"
อู๋ไป๋หน้าเศร้าเสียดาย "ฉันยังว่าจะพาพวกท่านไปเที่ยวรอบเมืองเลย"
"พวกท่านห่างหายบ้านเกิดมานานขนาดนี้ ไม่อยากกลับมาชมบ้านเกิดให้สมใจสักหน่อยเหรอ?"
เยี่ยนอู๋ซวงพูดว่า "เราจะเดินดูเองก็ได้ แต่อยู่ได้ไม่นานหรอก รับท่านผู้เฒ่ากุ่ยแล้วเราก็ต้องออกเดินทาง"
"อู๋ไป๋ เราแน่นอนว่ายังมีวันเจอกันอีก ตั้งใจฝึกฝนเข้าไว้ เรารอนายอยู่"
อู๋ไป๋เสียดายไม่เลิก "สามท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านช่วยชีวิตพวกเราไว้ อย่างน้อยก็ให้ฉันเลี้ยงข้าวสักมื้อ ขอบคุณเบา ๆ หน่อยสิ"
"ไม่ต้องเกรงใจ ต่อไประวังตัวให้มาก ๆ"
"เดี๋ยว!" อู๋ไป๋พยายามเกี่ยวรั้ง "พวกท่านอย่าเพิ่งไป ฉันต้องขอบคุณสักอย่าง ไม่งั้นใจมันไม่สบาย"
อู๋ไป๋วิ่งเข้าไปในครัว แล้วออกมาพร้อมถ้วยชาสามถ้วย
"งั้นอย่างนี้นะ ฉันไม่เคยชงชาให้ใครเลย วันนี้จะชงชาให้พวกท่านด้วยตัวเอง ขอแสดงน้ำใจเบา ๆ"
กิเลนเพลิงกับหเยี่ยนอู๋ซวงมองหน้ากัน
หเยี่ยนอู๋ซวงส่งเสียงในใจบอกว่า "เจ้านี่ดูเหมือนจะรู้งานขึ้นเยอะแล้วนะ"
"ระวังมีกล ไอ้นี่มันเจ้าเล่ห์ชะมัด"
ทั้งสามรับถ้วยชาไว้
กิเลนเพลิงกับหเยี่ยนอู๋ซวงสูดดม กลิ่นชาหอมฟุ้ง
"ชาชั้นเลิศจริง ๆ"
พูดจบ ทั้งสามจิบเบา ๆ ไม่กี่คำ
แล้วก็วางถ้วยชาลงทันที
"อู๋ไป๋ ชาก็ดื่มแล้ว น้ำใจของนายเราก็รับแล้ว ลาก่อน!"