คำพูดของอู๋ไป๋ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นตกใจกันถ้วนหน้า
ทั้งสามคนนี้คือผู้วิเศษที่มีฤทธิ์เดชสูงส่งจนสู่ฟ้า อู๋ไป๋นี่กล้าใหญ่จริง ๆ
แต่ทว่า กิเลนเพลิงกับเยี่ยนอู๋ซวงดูเหมือนจะไม่โกรธเลย
ไม่เสียที่เป็นบุคคลระดับใหญ่ ความใจกว้างแบบนี้น่านับถือจริง
ความจริงแล้วทั้งเยี่ยนอู๋ซวงและกิเลนเพลิงอยากลากอู๋ไป๋ไปแขวนคอแล้วอัดซะเละเลย
สองคนนี้ไม่ใช่พวกใจดีอะไรหรอก
แน่นอน พวกเขาก็แค่คิดได้เท่านั้น ร่างกายอันบอบบางของอู๋ไป๋ตอนนี้ ทนการข่มเหงของพวกเขาไม่ไหวหรอก
เยี่ยนอู๋ซวงกล่าวว่า "นายกำลังฝันไปเองอะไรน่ะ? เมียฉันสวยกว่าเมียนายตั้งเยอะ"
กิเลนเพลิงอวดอ้างว่า "เมียฉันเป็นนักบุญหญิงแห่งเผ่าภูต ไม่สวยกว่าเมียนายเหรอ?"
อู๋ไป๋: "……"
ทำไมสองคนนี้ตอนอวดเมียถึงได้เหมือนซีเหมินยวี่ชะมัด
เยี่ยนอู๋ซวงกล่าวว่า "ที่พวกเรามองเมียนาย ไม่ใช่เพราะเธอสวย แต่เพราะเธอเป็นเผ่ามาร"
"เมียฉันไม่ใช่แค่เผ่ามาร แต่ยังเป็นราชวงศ์สูงสุดแห่งเผ่ามาร และยังเป็นประมุขมารแห่งแดนป่าตะวันตกของโลกมารมืด" อู๋ไป๋เต็มหน้าด้วยความอวดอ้าง
อวดเมียกัน ใคร ๆ ก็ทำได้
"เมียฉันคือเทพีผู้พิทักษ์สรรพชีวิตแห่งตะวันตก" ซีเหมินอวิ๋นอี้ทนเงียบไม่ได้
เยี่ยนอู๋ซวงกล่าวว่า "เมียฉันก็เป็นนักบุญหญิง"
ทุกคนมองสี่คนนี้ด้วยความเหนื่อยใจ
เยี่ยนอู๋ซวงไตร่ตรองสักครู่ "ฉันช่วยชีวิตพวกนายทุกคนไว้"
อู๋ไป๋: "……"
"ขอบคุณ!" เรื่องนี้ต้องยอมรับ แต่เขารู้สึกว่ายังต้องชี้แจงให้ชัด จึงกล่าวว่า "ไม่ใช่ทุกคนหรอก เมียกับลูกของฉันไม่ได้เป็นฝีมือพวกนายช่วย"
กิเลนเพลิงเปิดเสียงดังลั่น "นายนี่มันยังเหมือนเดิมเลยนะ ผูกใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เลิก"
ทุกคนหน้าเซ่อมองเขา
อู๋ไป๋แปลกใจ "นายรู้จักฉันเหรอ?"
สีหน้าเยี่ยนอู๋ซวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขวับตามองกิเลนเพลิง
กิเลนเพลิงรู้ตัวว่าพูดพลาด จึงกล่าวว่า "ไม่รู้จัก! แต่นานมาแล้ว ฉันเคยรู้จักคนหนึ่งที่เหมือนนายมาก ไอ้ตัวดีนั่นก็เป็นแบบนายตอนนี้เป๊ะ ๆ"
อู๋ไป๋: "……"
นายต่างหากที่เป็นตัวดี ทั้งตระกูลนายก็ตัวดีทั้งนั้น
ไอ้ตัวนี้หน้าตาดูหยาบกร้าว แต่กลับเก่งเรื่องเอาประเด็นมาเสียบแทงคนอื่นด้วย