“เบิ้ม!”
“เบิ้ม!”
“เบิ้ม!”
พายุพัดกระหน่ำ พื้นดินแตกกระจาย
อู๋ไป๋คนเดียวกับดาบเล่มเดียว วิ่งฝ่าไปข้างหน้าโดยไม่สนใจสิ่งใด
เสี่ยวชิงและซีเหมินยุนอี้ตามหลังไปติด ๆ
“ระวัง!”
ระลอกลมฝ่ามือหมุนควงพุ่งเข้าใส่ซีเหมินยุนอี้
เสียง “ฮือ” ดังขึ้น ปีกสองข้างด้านหลังของเสี่ยวชิงกางออก ปกป้องซีเหมินยุนอี้ไว้ภายในทันที
“เบิ้ม!”
ระลอกลมฝ่ามือกระแทกเข้าที่ปีก ฉีกปีกขาดในพริบตา
เสี่ยวชิงอดครางในลำคอไม่ได้
ทันใดนั้น ซีเหมินยุนอี้ตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวด ตัวทรุดลงคุกเข่าอยู่กับพื้น
ปรากฏว่ามีคนฉวยโอกาสเอาดาบแทงทะลุน่องข้างหนึ่งของเขา
“แกอยากตายใช่ไหม”
ซีเหมินยุนอี้โกรธจัด ร่างกายแยกออกเป็นสิบเงาพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้ทันที
แต่เขาลืมไปว่าร่างแท้จริงของตัวเองน่องเป็นแผลเลือดไหลนอง ถูกอีกฝ่ายมองออกในทันที
ฟันดาบหนึ่งครั้ง พลังดาบหวีดสวาด ฟันตรงเข้าหาซีเหมินยุนอี้
วินาทีเฉียดฉิว ดาบกว้างเล่มหนึ่งมาขวางอยู่ตรงหน้าซีเหมินยุนอี้
“เบิ้ม!”
พลังดาบถูกสะเทือนจนแตกละเอียด
อู๋ไป๋ตะโกนด้วยความโกรธ ฟันดาบหนึ่งครั้ง พลังดาบพุ่งทะยานตรงเข้าหาอีกฝ่าย
อีกฝ่ายยกดาบรับ แต่ถูกพลังดาบของอู๋ไป๋สะเทือนจนกระเด็นไปไกล
เสี่ยวชิงฉวยโอกาสปล่อยวงล้อสีเขียวออกไปหนึ่งลูก ฟันศีรษะของอีกฝ่ายขาดร่วงลง
“ตัวใหญ่ เป็นอะไรไหม”
“ไม่ตายหรอก!”
“เข้าไปในหอปีกาลก่อน”
“ไม่ต้อง แม้ข้า... เอ๊ะ เราจะฝึกไม่สู้พวกแกสองคน แต่ช่วงสำคัญก็ช่วยพวกแกรับดาบได้”
ซีเหมินยุนอี้ดื้อรั้นไม่ยอมเข้าไปในหอปีกาลเด็ดขาด
“เบิ้ม!”