สำนักพิทักษ์เมือง หอใหญ่
“แท้จริงท่านคืออู๋ไป๋ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นเอง ก่อนหน้านี้รับไม่ถูก ขอความกรุณาอโหสิ”
เผยเจิ้นถือถ้วยชา มองไปยังอู๋ไป๋ด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยการชื่นชม
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนตรงหน้านี้คือคนที่ทำลายอำนาจของตระกูลหม่าในเมืองเทียนหม่า
“ท่านเผยไม่ต้องเกรงใจ! ชื่อเสียงของประธานอู๋……ไม่พูดก็ได้”
อู๋ไป๋พูดจบ ก็จ้องเขม็งไปที่ซีเมินอวิ๋นอี้อย่างเต็มแรง
สองคำว่า “อู๋ไป๋” มันเท่ากับคำว่า “ต่ำศีลธรรม” สี่คำเลยทีเดียว
เผยเจิ้นหันไปมองเสี่ยวชิงและซีเมินอวิ๋นอี้ “สองท่านปั่นป่วนตระกูลหม่าจนเหลือแต่ซากปรักหักพัง ขอคารวะจริง ๆ”
“ฉันยังปั่นป่วนวังหลวงจนเหลือแต่ซากเลยนะ ทำไมไม่พูดบ้าง?” ซีเมินอวิ๋นอี้บ่นพึมพำเบา ๆ
จบพิธีทางการ อู๋ไป๋หันไปมองเผยเจิ้น “ท่านเผยเรียกเรามาที่นี่ คงไม่ได้เพื่อคุยเล่นใช่ไหม?”
เผยเจิ้นหัวเราะลั่น “แน่นอนไม่ใช่ ผมก็แค่ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งเท่านั้น”
“เป็นคำสั่งของเสิ่นเทียนจวิน?”
อู๋ไป๋พูดจบเพียงคำ ก็เห็นเผยเจิ้นเงยหน้ามองไปยังประตูหอใหญ่ทันที และลุกขึ้นยืน
ทั้งสามคนของอู๋ไป๋หันไปมองตามที่ประตู
เมื่อเห็นแล้ว ต่างก็ตะลึงงัน
เสิ่นเทียนจวินแต่งตัวสง่างาม สวมชุดสีขาว เดินมาอย่างสง่างาม
เหตุผลที่ทั้งสามตกใจขนาดนี้ เพราะเสิ่นเทียนจวินตอนนี้เหมือนคนละคนกับเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
เสิ่นเทียนจวินเมื่อก่อน แม้จะหน้าตาดี แต่ร่างกายแฟบแบน เหมือนอมยิ้มไม้ ตัวไม่มีส่วนโค้งเว้าแม้แต่นิด