“ไม่ต้องสนใจมันเลย มันบ้าอาการอยู่”
อู๋ไป๋กลั้นขำพูดกับเปี้ยนซื่อหมิง
“ธรรมดาก็ธรรมดาไป ขอแค่ได้มาก็พอ ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้หวังว่าพวกมันจะให้ผลึกมารคุณภาพดีอะไร”
ซีเหมินอวิ๋นอี้หน้าบูดบิ้นเต็มที่ ตอนนี้เขาเกลียดคำว่า “ธรรมดา” จับใจ
อู๋ไป๋ไม่มีเวลาไปสนใจเขา หันไปถามเปี้ยนซื่อหมิงว่า “เกราะเงิน 300 ชุดเตรียมไว้ยังไงแล้ว?”
“เตรียมครบทุกชุดแล้วครับ”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ “ทหารเกรียงไกร 30,000 นายล่ะ?”
“เรื่องนี้เย่เซียวเป็นผู้รับผิดชอบ เตรียมพร้อมแล้วเช่นกันครับ”
“ดีมาก!” อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วว่า “นายอยู่รอที่นี่สักครู่!”
อู๋ไป๋เดินเข้าเต็นท์ใหญ่ไป ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่ลงมือลายมือแน่นขนัดเต็มแผ่น
“ลากคนที่อยู่บนนี้ไปที่ลานฝึกทหาร แล้วเอามันตัดคอให้หมด ห้ามใครขอร้องเด็ดขาด ใครขอร้องฆ่ารวมไปด้วย”
เปี้ยนซื่อหมิงสะท้านวาบทั้งตัว รีบเดินเข้าไปรับกระดาษมา กวาดสายตาดูหนึ่งครั้ง บนนั้นมีทั้งหมดยี่สิบกว่าคน ใต้ชื่อแต่ละคนคือรายการความผิดที่กระทำไว้
แทบทุกข้อหาล้วนเป็นการฉ้อโกงกินเงินหลวง รับสินบน
เปี้ยนซื่อหมิงรู้มานานแล้วว่า เมื่ออู๋ไป๋เสนอจะตรวจสมุดบัญชี แน่นอนว่าต้องมีคนต้องขาดหัวไปบ้าง
และนี่ยังเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เชื่อว่าต่อจากนี้ยังมีอีก
ประโยคเดียวที่ว่า “ห้ามใครขอร้อง” ตัดทางรอดของคนพวกนี้ขาดสนิท
เปี้ยนซื่อหมิงรีบตอบ “รับทราบครับ ผมไปจัดการทันที”
“ไปเถอะ!”
อู๋ไป๋โบกมือ
ตอนเปี้ยนซื่อหมิงเดินลงเขา ก็เจอเข้าพอดีกับเย่เซียวที่รีบร้อนเดินขึ้นเขามา