อู๋ไป๋คิดไว้แต่แรกว่า ไปกลับใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็พอ
แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ของสำนักหยินซานตอนนี้แล้ว คงไม่มีวันไหนที่จะจัดการเรียบร้อยได้
ดังนั้นอู๋ไป๋จึงออกเดินทางกลับมาคนเดียว และฝากให้ซีเหมินจิงเย่จัดการเรื่องของสำนักหยินซานให้เสร็จแล้วเดินทางมาเมืองจิ้นเจียงเอง
ประมาณสี่ทุ่มกว่าของคืนนั้น ทุกคนยังไม่ได้นอน อู๋ไป๋ก็เดินทางกลับถึงภูเขาเฟิ่งหมิง
"อาจารย์ของฉันล่ะ?"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋กลับมาคนเดียว ซีเหมินหยุนอี้ก็ถามด้วยความแปลกใจ
อู๋ไป๋เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักหยินซานให้ฟัง
ซีเหมินหยุนอี้โกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้
"ไม่น่าแปลกใจเลยที่ช่วงนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจอยู่ใน ขอบคุณนะ อู๋!"
ยากนักที่จะได้เห็นซีเหมินหยุนอี้จริงใจจัง
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "จบแค่นี้เหรอ เธอต้องค้อมหัวคำนับฉันสักทีสิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "……ไปให้พ้น!"
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฆาตกรรมแทบจะล้นออกมา "พวกต่างเผ่าสารเลวพวกนี้ ยังไม่เลิกกันอีกเหรอ อีกไม่กี่วันฉันจะไปทางตะวันตกสักครั้ง จัดการพวกมันให้หมดสิ้น ไม่เหลือสักตัว"
หลินตั้นจวงพูดขึ้น "เรื่องพวกต่างเผ่า สามคนเธออย่าเสียเวลาเลย ฝากไว้กับฉันเถอะ"
อู๋ไป๋พยักหน้า พวกต่างเผ่าก็ควรปล่อยให้คนอื่นได้ฝึกมือบ้างแล้ว
"เสี่ยวชิง ฉันมีข่าวร้ายจะบอกเธอ"
อู๋ไป๋พูดกับเสี่ยวชิงขึ้นมาทันที
เสี่ยวชิงมองเขา "ข่าวอะไร?"
"เมียเธอตายแล้ว"
ทุกคนต่างหันมามองเสี่ยวชิงด้วยความงงงวย เมียเมื่อไหร่?
"อู๋ เสี่ยวฮวาตายเหรอ?"